عربی نقل شده عنوانی ندارند و در آثار حکمای اسلام که از عرب و عجم پیدا شده و آثاری از خود گذاشته‌اند یافت نمی‌شوند . این مسائل همانطور در حال‌ ابهام مانده و هر یک از شراح و باحثین به حسب گمان خود تفسیر می‌کردند تا تدریجا راه آنها تا حدی روشن و در قرن یازده هجری حل شده و مفهوم‌ گردیدند ، مانند ، مساله وحدت حقه ( وحدت غیر عددی ) در واجب ، و مساله اینکه ثبوت وجود واجبی همان ثبوت وحدت او است ( وجود واجب چون‌ وجود مطلق است مساوی با وحدت است ) و اینکه واجب معلوم بالذات است‌ و اینکه واجب خود به خود بلا واسطه شناخته می‌شود و همه چیز با واجب‌ شناخته می‌شود نه به عکس . . . " [١] .
محور استدلالهای فلاسفه پیشین اسلام از قبیل فارابی و بوعلی و خواجه‌ نصیرالدین طوسی در مباحث مربوط به ذات و صفات و شؤون حق از وحدت و بساطت و غنای ذاتی و علم و قدرت و مشیت و غیره " وجوب وجود " است‌ ، یعنی همه چیز دیگر از " وجوب وجود " استنتاج می‌شود و خود وجوب وجود از یک طریق غیر مستقیم اثبات می‌گردد ، از این راه به اثبات می‌رسد که‌ بدون فرض واجب الوجود ممکنات غیر قابل توجیه است . گرچه برهانی که بر این مطلب اقامه می‌شود از

[١] نشریه سالانه مکتب تشیع ، شماره ٢ صفحه . ١٢٠