نادیده گرفته‌اند بوده است نه درباره شخصیت عینی مولا علی . غافل از اینکه این مشکی که عطار الهی بحق معرف اوست خود بوی دلاویزی دارد و بیش‌ از هر چیز لازم است مشامها را با این بوی خوش آشنا کرد یعنی باید آشنا بود و آشنا کرد ، معرفی عطار الهی به این منظور بوده که مردم با بوی خوش‌ آن آشنا شوند نه اینکه به گفته عطار قناعت ورزند و تمام وقت خویش را صرف بحث در معرفی وی کنند نه آشنائی با او . آیا اگر نهج البلاغه از دیگران می‌بود با او همین گونه رفتار می‌شد ؟ کشور ایران کانون شیعیان علی ( ع ) است و مردم ایران فارسی زبانند شما نگاهی‌ به شرحها و ترجمه‌های فارسی نهج البلاغه بیافکنید و آنگاه درباره کارنامه‌ خودمان قضاوت کنید . بطور کلی اخبار و احادیث شیعی ، و همچنین دعاهای شیعی ، از نظر معارف‌ الهی و همچنین از نظر سایر مضامین ، با اخبار و احادیث و دعاهای‌ مسلمانان غیر شیعی ، قابل مقایسه نیست ، مسائلی که در اصول کافی یا توحید صدوق یا احتجاج طبرسی مطرح است ، در هیچ کتاب غیر شیعی مطرح‌ نیست . آنچه در کتب غیر شیعی ، در این زمینه مطرح است احیانا مسائلی‌ است که میتوان گفت قطعا مجعول است زیرا بر خلاف نصوص و اصول قرآنی‌ است و بوی تجسیم و تشبیه می‌دهد . اخیرا هاشم معروف حسنی در کتابی که به‌ نام " دراسات فی الکافی للکلینی و الصحیح للبخاری " تالیف کرده است‌ ابتکار خوبی به خرج داده ، مقایسه مختصری میان