حدیث نقل شده و جزء وصایای حضرت امام مجتبی ( ع ) در مرض وفات نیز آمده است به این مضمون : "« کن لدنیاک کانک تعیش ابدا و کن لاخرتک کانک تموت غدا »" [١].
برای دنیایت چنان باش که گوئی جاویدان خواهی ماند و برای آخرت چنان‌ باش که گوئی فردا می‌میری .
این حدیث معرکه آراء و عقائد ضد و نقیض شده است . برخی می‌گویند مقصود اینست که در کار دنیا سهل انگاری کن ، شتاب به خرج نده ، هر وقت‌ کاری مربوط به زندگی دنیا پیش آمد بگو " دیر نمی‌شود " وقت باقی است‌ . ولی نسبت به کار آخرت همیشه چنین فکر کن که بیش از یک روز فرصت‌ نداری ، هر وقت کار مربوط به آخرت پیش آمد بگو وقت بسیار تنگ است و " دیر می‌شود " .
بعضی دیگر به حکم اینکه دیده‌اند باوری نیست که اسلام دستور سهل انگاری‌ بدهد ، روش و سیرت اولیاء دین هرگز چنین نبوده است گفته‌اند مقصود اینست که در کار دنیا همواره فکر کن که جاویدان خواهی ماند ، پس به‌ هیچوجه کوچک مشمار و کارها را به صورت موقت و به بهانه اینکه عمر اعتبار ندارد سرسری انجام نده ، بلکه آن چنان اساسی و با آینده نگری‌ انجام بده که گوئی تا آخر دنیا زنده هستی ، زیرا فرضا خودت زنده نمانی‌ دیگران از محصول کار تو بهره

[١] وسائل جلد ٢ صفحه ٥٣٥ چاپ امیر بهادر ( حدیث ٢ از باب ٨٢ از ابواب مقدمات تجارت ) .