دسته دوم آیاتی است که صریحا مشکل ارتباط انسان را روشن می‌کند ، در این آیات است که صریحا می‌بینیم آن شکلی که محکوم شده است " تعلق " یعنی " بستگی " و " اسارت " و " رضایت دادن " و " قناعت کردن‌ " به این امور گذرا و ناپایدار است ، این آیات است که جوهر منطق قرآن‌ را در این زمینه روشن می‌کند : ١ - " « المال و البنون زینه الحیوه الدنیا و الباقیات الصالحات خیر عند ربک ثوابا و خیر املا »" [١] .
ثروت و فرزندان ، آرایش زندگی دنیاست و کارهای پایدار و شایسته ( کارهای نیکی که پس از مردن انسان نیز باقی می‌ماند و نفعش به مردم می‌رسد ) از نظر پاداشی که در نزد پروردگار دارند و از نظر اینکه انسان به آنها دل ببندد و آرزوی خویش را در آنها متمرکز کند ، بهتر است .
می‌بینیم که در این آیه ، سخن از چیزی است که نهایت آرزو است ، نهایت آرزو آنچیزی است که انسان به خاطر او زنده است و بدون آن ، زندگی برایش پوچ و بی‌معنی است .
٢ - « ان الذین لا یرجون لقائنا و رضوا بالحیوه الدنیا و اطمانوا بها و الذین هم عن آیاتنا غافلون »[٢] .
آنانکه " امید ملاقات " ما را ندارند ( می‌پندارند زندگی دیگری که در آنجا پرده‌ها

[١] سوره کهف آیه . ١٨ [٢] سوره یونس آیه . ١٠