" بو علی " در نمط نهم اشارات که به " مقامات العارفین " اختصاص‌ یافته است زهد را به زهد عارف و زهد غیر عارف تقسیم می‌کند . می‌گوید : زاهدانی که از فلسفه زهد آگاهی ندارند ، به خیال خود " معامله " ای‌ انجام می‌دهند ، کالای آخرت را با کالای دنیا معاوضه می‌کنند . از تمتعات‌ دنیا دست می‌شویند که در عوض از تمتعات اخروی بهره‌مند گردند به عبارت‌ دیگر در این جهان برداشت نمی‌کنند تا در جهان دیگر برداشت نمایند ولی‌ زاهد آگاه و آشنا به فلسفه زهد از آنجهت زهد می‌ورزد که نمی‌خواهد ضمیر خویش را به غیر ذات حق مشغول بدارد چنین شخصی شخصیت خویش را گرامی‌ می‌دارد و جز خدا چیز دیگر را کوچکتر از آن می‌داند که خود را بدان مشغول‌ سازد و در بند اسارتش درآید . عبارت بوعلی اینست : " الزهد عند غیر العارف معامله ما کان یشتری بمتاع الدنیا الاخره و الزهد عند العارف تنزه ما عما یشغل سره عن الحق و تکبر علی کل شی‌ء غیر الحق " . و هم او در فصلی دیگر از کتاب اشارات آنجا که درباره " تمرین عارف‌ " بحث می‌کند می‌گوید : این تمرین به خاطر سه هدف است : یکی رفع مانع یعنی برداشتن غیر خدا از سر راه ، دوم رام و مطیع ساختن نفس اماره نسبت به نفس مطمئنه ، سوم‌ تلطیف باطن .