سیری در نهج البلاغه - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٣٧

قدرت را از خاندانی به خاندانی منتقل کرده است و لذت گرا بوده است .
آزادمرد جهان علی بن ابی طالب علیه السلام از آن جهت به تمام معنی‌ آزاد بود که به تمام معنی زاهد بود ، علی علیه السلام در نهج البلاغه به‌ شعار ترک دنیا یعنی ترک لذتگرائی به عنوان آزادمنشی زیاد تکیه می‌کند .
در یکی از کلمات قصار می‌فرماید : « الطمع رق موبد » [١] .
طمع بردگی جاودان است .
زهد عیسی بن مریم را چنین توصیف می‌کند : « و لا طمع یذله » [٢] .
طمعی که او را خوار و ذلیل سازد در او نبود .
در جای دیگر می‌فرماید : " « الدنیا دار ممر لا دار مقر و الناس فیها رجلان رجل باع فیها نفسه‌ فاوبقه و رجل اشتری نفسه فاعتقه » " [٣] یعنی دنیا گذرگاه است نه قرارگاه ، و مردم در این معبر و گذرگاه دو دسته‌اند : برخی خود را می‌فروشند و برده می‌سازند و خویشتن را تباه می‌کنند . و برخی بر عکس ، خویشتن را می‌خرند و آزاد می‌سازند .
از همه صریحتر و روشنتر بیان آن حضرت است در