و اگر احیانا از آن زمینه خارج شده اند از آسمان به زمین سقوط کرده‌اند . در زبان فارسی شاهکارهایی وجود دارد ، در غزل عرفانی ، غزل عادی ، پند و اندرز ، تمثیلات روحی و عرفانی ، حماسه ، قصیده و غیره ولی چنانکه‌ می‌دانیم هیچیک از شعرای ما که شهرت جهانی دارند در همه این رشته‌ها نتوانسته‌اند شاهکار به وجود آورند . شهرت و هنر حافظ در غزل عرفانی ، سعدی در پند و اندرز و غزل معمولی ، فردوسی در حماسه ، مولوی در تمثیلات و نازک اندیشی‌های روحی و معنوی ، خیام در بدبینی فلسفی ، و نظامی در چیز دیگر است و به همین جهت نمی‌توان‌ آنها را با هم مقایسه کرد و میانشان ترجیح قائل شد ، حداکثر اینست که‌ گفته شود هر کدام از اینها در رشته خود مقام اول را واجد است . هر یک‌ از این نوابغ اگر احیانا از رشته‌ای که در آن استعداد داشته‌اند خارج‌ شده‌اند تفاوت فاحشی میان دو نوع سخن آنها ملاحظه شده است . شعرای عرب ، چه در دوره جاهلیت و چه در دوره اسلام ، نیز چنین‌اند . در نهج البلاغه آمده است که از علی علیه السلام سؤال شد : شاعرترین‌ شاعران عرب کیست ؟ ایشان جواب دادند : " « ان القوم لم یجروا فی حلبه تعرف الغایه عند قصبتها ، فان کان لابد فالملک الضلیل » " . یعنی این شاعران در یک میدان اسب نتاخته‌اند