دانستن است ، ولی دنیائی که راهب آنرا ترک می‌کند کار ، فعالیت و تعهد و مسؤولیت اجتماعی است ، اینست که زهد زاهد بر خلاف رهبانیت راهب در متن زندگی و در بطن روابط اجتماعی است و نه تنها با تعهد و مسؤولیت‌ اجتماعی و جامعه‌گرائی منافات ندارد بلکه وسیله بسیار مناسبی است برای‌ خوب از عهده مسؤولیتها بر آمدن . تفاوت روش زاهد و راهب از دو جهان‌بینی مختلف ناشی می‌شود ، از نظر راهب ، جهان دنیا و آخرت دو جهان کاملا از یک دیگر جدا و بی ارتباط به‌ یکدیگرند ، حساب سعادت جهان دنیا نیز از حساب سعادت آخرت کاملا جدا است بلکه کاملا متضاد با یکدیگرند و غیرقابل جمع . طبعا کار موثر در سعادت دنیا نیز از کار موثر در سعادت آخرت مجزا است ، و به عبارت‌ دیگر وسائل سعادت دنیا با وسائل سعادت آخرت مغایر و مباین است . امکان ندارد یک کار و یک چیز هم وسیله سعادت دنیا باشد و هم وسیله‌ سعادت آخرت . ولی در جهانبینی زاهد ، دنیا و آخرت به یکدیگر پیوسته‌اند ، دنیا مزرعه‌ آخرت است ، از نظر زاهد آنچه به زندگی این جهان سامان می‌بخشد و موجب‌ رونق و صفا و امنیت و آسایش آن می‌گردد اینست که ملاکهای اخروی و آنجهانی وارد زندگی این جهانی شود ، و آنچه مایه و پایه سعادت آنجهانی‌ است اینست که تعهدات و مسؤولیتهای اینجهانی خوب انجام شود و با ایمان‌ و پاکی