که طلحه و زبیر نقض بیعت کردند و فتنه داخلی ایجاد نمودند ، علی مکرر وضع خود را بعد از پیغمبر با اینها مقایسه می‌کند و می‌گوید من به خاطر پرهیز از تفرق کلمه مسلمین از حق مسلم خودم چشم می‌پوشیدم و اینان با اینکه به طوع و رغبت بیعت کردند بیعت خویش را نقض کردند ، و پروای‌ ایجاد اختلاف در میان مسلمین را نداشتند . ابن ابی الحدید در شرح خطبه ١١٩ از عبدالله بن جناده نقل می‌کند که گفت‌ : " روزهای اول خلافت علی در حجاز بودم و آهنگ عراق داشتم ، در مکه‌ عمره بجا آوردم و به مدینه آمدم ، داخل مسجد پیغمبر شدم ، مردم برای نماز اجتماع کردند ، علی در حالیکه شمشیر خویش را حمایل کرده بود بیرون آمد و خطابه‌ای ایراد کرد . در آن خطابه پس از حمد و ثنای الهی و درود بر پیامبر خدا چنین فرمود : پس از وفات رسول خدا ما خاندان باور نمی‌کردیم‌ که امت در حق ما طمع کند اما آنچه انتظار نمی رفت واقع شد ، حق ما را غصب کردند و ما در ردیف توده بازاری قرار گرفتیم ، چشمهایی از ما گریست و ناراحتی‌ها به وجود آمد « و ایم الله لولا مخافه الفرقه بین‌ المسلمین و ان یعود الکفر و یبور الدین لکنا علی غیر ما کنا لهم علیه » .