همینکه به خلوتگاه صحرا رسیدیم آه عمیقی از دل بر کشید و به سخن آغاز کرد .
در مقدمه سخن فرمود : ای کمیل دلهای فرزندان آدم به منزله ظرفها است ، بهترین ظرفها آن است که بهتر مظروف خود را نگهداری کند پس آنچه می‌گویم‌ ضبط کن .
علی در این سخنان خود که اندکی مفصل است ، مردم را از نظر پیروی راه‌ حق به سه دسته تقسیم می‌کند و سپس از اینکه انسانهای لایقی نمی‌یابد که‌ اسرار فراوانی که در سینه انباشته دارد بدانان بسپارد ، اظهار دلتنگی‌ می‌کند اما در آخر سخن خود می‌گوید : البته چنین نیست که زمین به کلی از مردان الهی آنچنان که علی آرزو دارد خالی بماند ، خیر همواره و در هر زمانی چنین افرادی هستند هر چند کمند : " « اللهم بلی لا تخلو الارض من قائم لله بحجه اما ظاهرا مشهورا و اما خائفا مغمورا ، لئلا تبطل حجج الله و بیناته . و کم ذا ؟ و این اولئک ؟ اولئک و الله الاقلون عددا و الاعظمون عند الله قدرا ، یحفظ الله بهم حججه‌ و بیناته ، حتی یودعوها نظرائهم ، و یزرعوها فی قلوب اشباههم . هجم بهم‌ العلم علی حقیقه البصیره ، و باشروا روح الیقین ، و استلانوا و ما استوعره‌ المترفون ، و انسوا بما استوحش منه الجاهلون و صحبوا الدنیا بابدان‌ ارواحها معلقه بالمحل الاعلی . اولئک خلفاء الله فی ارضه و الدعاه الی‌ دینه ، آه آه شوقا الی رویتهم » " [١] .
چرا ! زمین هرگز از حجت خواه ظاهر و آشکار یا ترسان و پنهان خالی‌ نیست زیرا حجتها و آیات الهی باید باقی بمانند . اما چند نفرند ؟ و کجایند ؟ آنان به خدا قسم

[١] نهج البلاغه حکمت . ١٤٧