توجه داشت که یک جریان غیر طبیعی است ، مانند بدنی است که عضوی از آن‌ بدن بیمار است و سایر اعضاء موقتا برای اینکه آن عضو را نجات دهند فعالیت خویش را متوجه اصلاح وضع او می‌کنند . از نظر اجتماعی چه بهتر که‌ اجتماع چنین اعضاء بیماریرا نداشته باشد تا توجه اعضاء اجتماع به جای‌ اینکه به طرف اصلاح و کمک به یک عضو خاص معطوف شود ، به سوی تکامل‌ عمومی اجتماع معطوف گردد .
دیگر اینکه : « العدل سائس عام و الجود عارض خاص » .
عدالت قانونی است عام و مدیر و مدبری است کلی و شامل ، که همه‌ اجتماع را در بر می‌گیرد و بزرگراهی است که همه باید از آن بروند ، اما جود و بخشش یک حالت استثنائی و غیر کلی است که نمی‌شود رویش حساب‌ کرد ، اساسا جود اگر جنبه قانونی و عمومی پیدا کند و کلیت یابد دیگر جود نیست .
علی ( ع ) آنگاه نتیجه گرفت .
« فالعدل اشرفهما و افضلهما » [١] .
یعنی پس از میان عدالت وجود ، آنکه اشرف و افضل است عدالت است .
این گونه تفکر درباره انسان و مسائل انسانی نوعی خاص از اندیشه است‌ بر اساس ارزیابی خاصی ، ریشه این ارزیابی اهمیت و اصالت اجتماع است .
ریشه

[١] حکمت . ٤٣٧