برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٥٣ - ادامه سوره أنعام

به پندار آنها حق داشتند از سهم بتها بخورند.

سپس اشاره به دومين چيزى مى‌كند كه آنها تحريم كرده بودند و مى‌گويد:

آنها معتقد بودند كه «قسمتى از چهارپايان هستند كه سوار شدن بر آنها حرام است» (وَ أَنْعامٌ حُرِّمَتْ ظُهُورُها).

بعد سومين قسمت از احكام نارواى آنها را بيان كرده مى‌گويد: «نام خدا را بر قسمتى از چهارپايان نمى‌بردند» (وَ أَنْعامٌ لا يَذْكُرُونَ اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهَا).

اين جمله ممكن است اشاره به حيواناتى باشد كه به هنگام ذبح تنها نام بت را بر آنها مى‌بردند و يا حيواناتى بوده است كه سوار شدن بر آنها را براى حج تحريم كرده بودند.

عجيب اين است كه به اين احكام خرافى قناعت نمى‌كردند، بلكه «به خدا افترا مى‌بستند و آن را به او نسبت مى‌دادند» (افْتِراءً عَلَيْهِ).

در پايان آيه پس از ذكر اين احكام ساختگى مى‌گويد: «خداوند به زودى كيفر آنها را در برابر اين افترائات خواهد داد» (سَيَجْزِيهِمْ بِما كانُوا يَفْتَرُونَ).

(آيه ١٣٩)- در اين آيه نيز به يكى ديگر از احكام خرافى بت‌پرستان در مورد گوشت حيوانات اشاره كرده مى‌فرمايد: «آنها گفتند: جنين‌هايى كه در شكم اين حيوانات است مخصوص مردان ما است، و بر همسران ما حرام است ولى اگر مرده متولد شود، همگى در آن شريكند» (وَ قالُوا ما فِي بُطُونِ هذِهِ الْأَنْعامِ خالِصَةٌ لِذُكُورِنا وَ مُحَرَّمٌ عَلى‌ أَزْواجِنا وَ إِنْ يَكُنْ مَيْتَةً فَهُمْ فِيهِ شُرَكاءُ).

قرآن به دنبال اين حكم جاهلى، با اين جمله مطلب را تمام كرده و مى‌گويد:

«به زودى خداوند كيفر اين گونه توصيفات آنها را مى‌دهد» (سَيَجْزِيهِمْ وَصْفَهُمْ).

و در پايان آيه مى‌فرمايد: «او حكيم و داناست» (إِنَّهُ حَكِيمٌ عَلِيمٌ).

هم از اعمال و گفتار و تهمتهاى نارواى آنان باخبر است و هم روى حساب، آنها را مجازات مى‌كند.

(آيه ١٤٠)- در تعقيب چند آيه گذشته كه سخن از قسمتى از احكام خرافى و آداب زشت و ننگين عصر جاهليت عرب به ميان آورد، در اين آيه به شدت همه‌