برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٣ - انفاق يكى از مهمترين طرق حل مشكل فاصله طبقاتى

و به گفته آن حكيم: «هر كس را كه عقل دادى چه ندادى و هر كس را كه عقل ندادى چه دادى!» و در پايان آيه مى‌فرمايد: «تنها خردمندان متذكر مى‌شوند» (وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ).

منظور از «اولوا الالباب» (صاحبان عقل و خرد) آنهايى هستند كه عقل و خرد خود را به كار مى‌گيرند و در پرتو اين چراغ پرفروغ، راه زندگى و سعادت را مى‌يابند.

(آيه ٢٧٠)- چگونگى انفاقها! در اين آيه و آيه بعد سخن از چگونگى انفاقها و علم خداوند نسبت به آن است. نخست مى‌فرمايد: «آنچه را كه انفاق مى‌كنيد يا نذرهايى كه (در اين زمينه كرده‌ايد) خداوند همه آنها را مى‌داند» (وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ نَفَقَةٍ أَوْ نَذَرْتُمْ مِنْ نَذْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُهُ).

كم باشد يا زياد، خوب باشد يا بد، از طريق حلال تهيه شده باشد يا حرام، همراه با منت و آزار باشد يا بدون آن خدا از تمام جزئيات آن آگاه است.

و در پايان آيه مى‌فرمايد: «و ظالمان ياورى ندارند» (وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ).

«ظالمان» در اينجا اشاره به ثروت اندوزان بخيل و انفاق‌كنندگان رياكار، و منت گذاران و مردم آزاران است كه خداوند آنها را يارى نمى‌كند، و انفاقشان نيز در دنيا و آخرت ياورشان نخواهد بود.

آرى! آنها نه در دنيا يار و ياورى دارند و نه در قيامت شفاعت كننده‌اى و اين خاصيت ظلم و ستم، در هر چهره و به هر شكل است.

ضمنا اين آيه دلالت بر مشروعيت نذر مى‌كند.

(آيه ٢٧١)- در اين آيه سخن از چگونگى انفاق از نظر آشكار و پنهان بودن است مى‌فرمايد: «اگر انفاقها را آشكار كنيد، چيز خوبى است، و اگر آنها را مخفى ساخته و به نيازمندان بدهيد براى شما بهتر است» (إِنْ تُبْدُوا الصَّدَقاتِ فَنِعِمَّا هِيَ وَ إِنْ تُخْفُوها وَ تُؤْتُوهَا الْفُقَراءَ فَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ).

در بعضى احاديث تصريح شده كه انفاقهاى واجب بهتر است اظهار گردد