گمراه كننده به علاوه «او شما را وادار به معصيت و گناه مى‌كند» (وَ يَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشاءِ) «ولى خداوند به شما وعده آمرزش و فزونى مى‌دهد» (وَ اللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَ فَضْلًا). زيرا انفاق اگر چه به ظاهر، چيزى از شما كم مى‌كند در واقع چيزهايى بر سرمايه شما مى‌افزايد، هم از نظر معنوى و هم از نظر مادى، چنانكه در حديثى از امام صادق عليه السّلام نقل شده كه فرمود: هنگام انفاق دو چيز از طرف خداست و دو چيز از ناحيه شيطان؛ آنچه از جانب خداست يكى «آمرزش گناهان» و ديگرى «وسعت و افزونى اموال» و آنچه از طرف شيطان است يكى «وعده فقر و تهيدستى» و ديگرى «امر به فحشاء» است.

و در پايان آيه مى‌فرمايد: «و خداوند قدرتش وسيع و (به هر چيز) داناست» به همين دليل به وعده خود وفا مى‌كند (وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ).

در واقع اشاره به اين حقيقت شده كه چون خداوند قدرتى وسيع و علمى بى‌پايان دارد مى‌تواند به وعده خويش عمل كند بنابراين، بايد به وعده او دلگرم بود نه وعده شيطان «فريبكار» و «ناتوان» كه انسان را به گناه مى‌كشاند.

(آيه ٢٦٩)- برترين نعمت الهى! با توجه به آنچه در آيه قبل گذشت، كه به هنگام انفاق، وسوسه‌هاى شيطانى داير به فقر و جذبه‌هاى رحمانى در باره مغفرت و فضل الهى آدمى را به اين سو و آن سو مى‌كشد، در آيه مورد بحث سخن از حكمت و معرفت و دانش مى‌گويد، چرا كه تنها حكمت است كه مى‌تواند بين اين دو كشش الهى و شيطانى فرق بگذارد، و انسان را به وادى مغفرت و فضل بكشاند و از وسوسه‌هاى گمراه كننده ترس از فقر برهاند، مى‌فرمايد: «خداوند دانش را به هر كس بخواهد (و شايسته بداند) مى‌دهد» (يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ).

«حكمت» معنى وسيعى دارد كه «معرفت و شناخت اسرار جهان هستى» و «آگاهى از حقايق قرآن» و «رسيدن به حق از نظر گفتار و عمل» حتى نبوت را شامل مى‌شود.

سپس مى‌فرمايد: «و هر كس كه به او دانش داده شده است خير فراوانى داده شده است» (وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً).