برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠١ - رؤيت خداوند

مى‌كند» (أُولئِكَ يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَ اللَّهُ يَدْعُوا إِلَى الْجَنَّةِ وَ الْمَغْفِرَةِ بِإِذْنِهِ).

سپس مى‌افزايد: «و آيات خود را براى مردم روشن مى‌سازد، شايد متذكر شوند» (وَ يُبَيِّنُ آياتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ).

بعضى از مفسران معاصر، اشاره به نكته ظريفى نموده‌اند و آن اين كه آيه مورد بحث و ٢١ آيه ديگر كه به دنبال آن مى‌آيد احكام مربوط به تشكيل خانواده را در ابعاد مختلف بيان مى‌كند و در اين آيات دوازده حكم در اين رابطه بيان شده است: ١- حكم ازدواج با مشركان ٢- تحريم نزديكى در حال حيض ٣- حكم قسم به عنوان مقدمه‌اى بر مسأله ايلاء (منظور از ايلاء آن است كه كسى سوگند ياد كند با همسرش نزديكى نكند) ٤- حكم ايلاء و به دنبال آن طلاق ٥- عدّه نگهداشتن زنان مطلّقه، عدد طلاقها ٧- نگهداشتن زن با نيكى يا رها كردن با نيكى ٨- حكم شير دادن نوزادان ٩- عدّه زنى كه شوهرش وفات كرده ١٠- خواستگارى زن قبل از تمام شدن عدّه او ١١- مهر زنان مطلّقه قبل از دخول ١٢- حكم متعه، و اين احكام با تذكرات اخلاقى و تعبيراتى كه نشان مى‌دهد مسأله تشكيل خانواده نوعى عبادت پروردگار است، بايد همراه با فكر و انديشه باشد آميخته شده است.

(آيه ٢٢٢)

شأن نزول:

زنان در هر ماه به مدت، حد اقل سه روز و حد اكثر ده روز، قاعده مى‌شوند، و آن عبارت از خونى است كه با اوصاف خاصى كه در كتب فقه آمده از رحم زن خارج مى‌گردد، زن را در چنين حال «حائض» و آن خون را خون حيض مى‌گويند.

جمعى از يهود مى‌گويند معاشرت مردان با اين گونه زنان مطلقا حرام است، و لو اين كه به صورت غذا خوردن سر يك سفره و يا زندگى در يك اتاق باشد.

در مقابل اين گروه، نصارى مى‌گويند: هيچ گونه فرقى ميان حالت حيض زن و غير حيض نيست، همه گونه معاشرت حتى آميزش جنسى با آنان بى‌مانع مى‌باشد! مشركين عرب، كم و بيش به خلق و خوى يهود انس گرفته بودند و با زنان حائض مانند يهود رفتار مى‌كردند، همين اختلاف در آيين و افراط و تفريطهاى غير قابل گذشت، سبب شد كه بعضى از مسلمانان از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله در اين باره‌