برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٤٧ - ادامه سوره أنعام

حق مى‌رود) يك سنت مستقيم و ثابت و دگرگونى‌ناپذير الهى است» (وَ هذا صِراطُ رَبِّكَ مُسْتَقِيماً).

در پايان آيه باز تأكيد مى‌كند كه: «ما نشانه‌ها و آيات خود را براى آنها كه دلى پذيرا و گوشى شنوا دارند شرح داديم» (قَدْ فَصَّلْنَا الْآياتِ لِقَوْمٍ يَذَّكَّرُونَ).

(آيه ١٢٧)- در اين آيه دو قسمت از بزرگترين موهبتهايى را كه به افراد بيدار و حق‌طلب مى‌دهد بيان مى‌كند، نخست اين كه: «براى آنها خانه امن و امان نزد پروردگارشان است» (لَهُمْ دارُ السَّلامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ). و ديگر اين كه: «ولى و سرپرست و حافظ و ناصر آنها خداست» (وَ هُوَ وَلِيُّهُمْ). «و تمام اينها به خاطر اعمال نيكى است كه انجام مى‌دادند» (بِما كانُوا يَعْمَلُونَ).

چه افتخارى از اين بالاتر كه سرپرستى و كفالت امور انسان را خداوند بر عهده گيرد و او حافظ و يار و ياورش باشد.

و چه موهبتى از اين عظيمتر كه «دار السّلام» يعنى محلى كه در آن نه جنگ است نه خونريزى، نه خشونت است و نه رقابتهاى كشنده و طاقت‌فرسا، نه تصادم منافع است و نه دروغ و افترا و تهمت و حسد و كينه و نه غم و اندوه، كه از هر نظر قرين آرامش است، در انتظار انسان باشد.

(آيه ١٢٨)- در اين آيه مجددا قرآن به سرنوشت مجرمان گمراه و گمراه‌كننده باز مى‌گردد و بحثهاى آيات گذشته را با آن تكميل مى‌كند.

آنها را به ياد روزى مى‌اندازد كه رو در روى شياطينى كه از آنها الهام گرفته‌اند مى‌ايستند و از اين پيروان و آن پيشوايان سؤال مى‌شود.

نخست مى‌گويد: «آن روز كه خداوند همه را جمع و محشور مى‌سازد، ابتدا مى‌گويد: اى جمعيت جن و شياطين اغواگر! شما افراد زيادى از انسانها را گمراه ساختيد» (وَ يَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً يا مَعْشَرَ الْجِنِّ قَدِ اسْتَكْثَرْتُمْ مِنَ الْإِنْسِ).

منظور از كلمه «جن» در اينجا همان شياطين است، زيرا جن در اصل به معنى هر موجود ناپيدا مى‌باشد و در آيه ٥٠ سوره كهف در باره رئيس شياطين «ابليس» مى‌خوانيم: كانَ مِنَ الْجِنِ‌؛ يعنى او از جن بود.