و شورى و خدا مى‌داند اين مقام را در چه جايى قرار دهد نه خلق خدا! و در آخر آيه سرنوشتى را كه در انتظار اين گونه مجرمان و رهبران پر ادعاى باطل است بيان كرده، مى‌گويد: «به زودى اين گنهكاران به خاطر مكر و فريبى كه براى گمراه ساختن مردم به كار زدند، گرفتار كوچكى و حقارت در پيشگاه خدا و عذاب شديد خواهند شد» (سَيُصِيبُ الَّذِينَ أَجْرَمُوا صَغارٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما كانُوا يَمْكُرُونَ).

اين خودخواهان مى‌خواستند با كارهاى خلاف خود موقعيت و بزرگى خويش را حفظ كنند، ولى خدا آنها را آنچنان «تحقير» خواهد كرد كه دردناكترين شكنجه‌هاى روحى را احساس كنند.

(آيه ١٢٥)- امدادهاى الهى! در تعقيب آيات گذشته كه در زمينه مؤمنان راستين و كافران لجوج، بحث مى‌كرد در اينجا مواهب بزرگى را كه در انتظار دسته اول، و بى‌توفيقيهايى را كه دامنگير دسته دوم مى‌شود شرح مى‌دهد.

نخست مى‌گويد: «هر كس را خدا بخواهد هدايت كند سينه‌اش را براى پذيرش حق گشاده مى‌سازد و آن كس را كه بخواهد گمراه سازد سينه‌اش را آن چنان تنگ و محدود مى‌كند كه گويا مى‌خواهد به آسمان بالا رود» (فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ وَ مَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً حَرَجاً كَأَنَّما يَصَّعَّدُ فِي السَّماءِ).

و براى تأكيد اين موضوع اضافه مى‌كند: «خداوند اين چنين، پليدى و رجس را، بر افراد بى‌ايمان قرار مى‌دهد» و سراپاى آنها را نكبت و سلب توفيق فرا خواهد گرفت‌ (كَذلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ).

كرارا گفته‌ايم كه منظور از «هدايت» و «اضلال» الهى فراهم ساختن يا از ميان بردن مقدمات هدايت در مورد كسانى است كه آمادگى و عدم آمادگى خود را براى پذيرش حق با اعمال و كردار خويش اثبات كرده‌اند.

(آيه ١٢٦)- در اين آيه به عنوان تأكيد بحث گذشته مى‌گويد: «اين مطلب (كه مددهاى الهى شامل حال حق طلبان مى‌گردد و سلب موفقيت به سراغ دشمنان‌