از ميان معجزات و خارق عاداتى كه از پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و اله صادر شده قرآن برترين سند زنده حقانيت او است. علت آن اين است كه قرآن معجزه‌اى است «گويا»، «جاودانى»، «جهانى» و «روحانى» پيامبران پيشين مى‌بايست همراه معجزات خود باشند در حقيقت معجزات آنها خود زبان نداشت و گفتار پيامبران، آن را تكميل مى‌كرد ولى قرآن يك معجزه گوياست، نيازى به معرفى ندارد خودش به سوى خود دعوت مى‌كند، مخالفانى را به مبارزه مى‌خواند محكوم مى‌سازد، و از ميدان مبارزه، پيروز بيرون مى‌آيد لذا پس از گذشت قرنها از وفات پيامبر صلّى اللّه عليه و اله همانند زمان حيات او، به دعوت خود ادامه مى‌دهد، هم دين است و هم معجزه، هم قانون است و هم سند قانون.

جاودانى و جهانى بودن:

قرآن مرز «زمان و مكان» را در هم شكسته و همچنان به همان قيافه‌اى كه ١٤٠٠ سال قبل در محيط تاريك حجاز تجلّى كرد، امروز بر ما تجلّى مى‌كند، پيداست هر چه رنگ زمان و مكان به خود نگيرد تا ابد و در سراسر جهان پيش خواهد رفت، بديهى است كه يك دين جهانى و جاودانى بايد يك سند حقانيت جهانى و جاودانى هم در اختيار داشته باشد اما «روحانى بودن قرآن» امور خارق العاده‌اى كه از پيامبران پيشين به عنوان گواه صدق گفتار آنها ديده شده معمولا جنبه جسمانى داشته زنده كردن مردگان، سخن گفتن كودك نوزاد در گاهواره، و ... همه جنبه جسمى دارند و چشم و گوش انسان را تسخير مى‌كنند، ولى الفاظ قرآن كه از همين حروف الفبا و كلمات معمولى تركيب يافته در اعمال دل و جان انسان نفوذ مى‌كند، افكار و عقول را در برابر خود وادار به تعظيم مى‌نمايد معجزه‌اى كه تنها با مغزها و انديشه‌ها و ارواح انسانها سر و كار دارد، برترى چنين معجزه‌اى بر معجزات جسمانى احتياج به توضيح ندارد.

(آيه ٢٥)- ويژگى نعمتهاى بهشتى! از آنجا كه در آيه قبل، كافران و منكران قرآن به عذاب دردناكى تهديد شدند، در اين آيه سرنوشت مؤمنان را بيان مى‌كند نخست مى‌گويد: «به آنها كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام داده‌اند بشارت ده كه براى آنها باغهائى از بهشت است كه نهرها از زير درختانش جريان دارد» (وَ بَشِّرِ