قرآن با صراحت مى‌گويد: امتيازهاى مالى، و قدرت جمعى، به تنهايى نمى‌تواند در برابر خداوند، امتيازى محسوب شود، و تكيه كردن بر آنها اشتباه است، مگر هنگامى كه در پرتو ايمان و نيت پاك در مسيرهاى صحيح به كار گرفته شوند، در غير اين صورت «آنها (صاحبان اموال) اصحاب دوزخند و جاودانه در آن خواهند بود» (أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ).

(آيه ١١٧)- در اين آيه اشاره به وضع بذل و بخششها و انفاقهاى رياكارانه آنها نموده و ضمن يك مثال جالب سرنوشت آن را تشريح مى‌كند و مى‌گويد: «آنچه آنها در اين زندگى دنيا انفاق مى‌كنند همانند باد سوزانى است كه به زراعت قومى كه بر خود ستم كرده‌اند (و در غير محل يا وقت مناسب كشت نموده‌اند) بوزد و آن را نابود سازد» (مَثَلُ ما يُنْفِقُونَ فِي هذِهِ الْحَياةِ الدُّنْيا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيها صِرٌّ أَصابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ).

افراد بى‌ايمان و آلوده چون انگيزه صحيحى در انفاق خود ندارند روح خودنمايى و رياكارى همچون باد سوزان و خشك‌كننده‌اى بر مزرعه انفاق آنها مى‌وزد و آن را بى‌اثر مى‌سازد.

در پايان مى‌فرمايد: «خداوند به آنها ستمى نكرده، بلكه آنها خودشان ستم به خويشتن كرده‌اند» (وَ ما ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَ لكِنْ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ).

به اين ترتيب سرمايه‌هاى خود را بيهوده از بين مى‌برند، زيرا عمل فاسد جز اثر فاسد چه نتيجه‌اى مى‌تواند داشته باشد؟

(آيه ١١٨)

شأن نزول:

از ابن عباس نقل شده اين آيه و دو آيه بعد هنگامى نازل شد كه عده‌اى از مسلمانان با يهوديان، به سبب قرابت، يا همسايگى، يا حقّ رضاع، و يا پيمانى كه پيش از اسلام بسته بودند، دوستى داشتند و به قدرى با آنها صميمى بودند كه اسرار مسلمانان را به آنان مى‌گفتند، بدين وسيله قوم يهود كه دشمن سرسخت اسلام و مسلمين بودند و به ظاهر خود را دوست مسلمانان قلمداد مى‌كردند، از اسرار مسلمانان مطلع مى‌شدند، آيه نازل شد و به آن عده از مسلمانان هشدار داد كه چون آنها در دين شما نيستند، نبايد آنان را محرم اسرار خود قرار دهيد.