اين راه را كج سازيد در حالى كه شما (به درستى اين راه) گواه هستيد» (قُلْ يا أَهْلَ الْكِتابِ لِمَ تَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ مَنْ آمَنَ تَبْغُونَها عِوَجاً وَ أَنْتُمْ شُهَداءُ).

چرا علاوه بر انحراف خود بار سنگينى مسؤوليت انحراف ديگران را نيز بر دوش مى‌كشيد؟ در حالى كه شما بايد نخستين دسته‌اى باشيد كه اين منادى الهى را «لبيك» گوييد، زيرا بشارت ظهور اين پيامبر قبلا در كتب شما داده شده و شما گواه بر آنيد.

در پايان آيه آنها را تهديد مى‌كند كه: «خداوند هرگز از اعمال شما غافل نيست» (وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ).

(آيه ١٠٠)- در اين آيه روى سخن را به مسلمانان اغفال شده كرده مى‌گويد:

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! اگر از جمعى از اهل كتاب (كه كارشان نفاق افكنى و شعله‌ور ساختن آتش كينه و عداوت در ميان شماست) اطاعت كنيد شما را پس از ايمان آوردن به كفر باز مى‌گردانند» (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا فَرِيقاً مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ يَرُدُّوكُمْ بَعْدَ إِيمانِكُمْ كافِرِينَ).

بنابراين به وسوسه‌هاى آنها ترتيب اثر ندهيد و اجازه ندهيد در ميان شما نفوذ كنند.

(آيه ١٠١)- در اين آيه به صورت تعجب از مؤمنان سؤال مى‌كند: «و چگونه ممكن است شما كافر شويد با اين كه (در دامان وحى قرار گرفته‌ايد) و آيات خدا بر شما خوانده مى‌شود و پيامبر او در ميان شماست» (وَ كَيْفَ تَكْفُرُونَ وَ أَنْتُمْ تُتْلى‌ عَلَيْكُمْ آياتُ اللَّهِ وَ فِيكُمْ رَسُولُهُ).

بنابراين، اگر ديگران گمراه شوند زياد جاى تعجب نيست، تعجب در اين است افرادى كه پيامبر را در ميان خود مى‌بينند و دائما با عالم وحى در تماس هستند چگونه ممكن است گمراه گردند و مسلما اگر چنين اشخاصى گمراه شوند مقصر اصلى خود آنها هستند و مجازاتشان بسيار دردناك خواهد بود.

در پايان آيه به مسلمانان توصيه مى‌كند كه براى نجات خود از وسوسه‌هاى دشمنان، و براى هدايت يافتن به صراط مستقيم، دست به دامن لطف پروردگار