جلو رباخوارى را بگيرد. سپس مى‌افزايد: اگر توبه كنيد سرمايه‌هاى شما از آن شما است نه ستم مى‌كنيد، و نه ستم بر شما مى‌شود» (وَ إِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُؤُسُ أَمْوالِكُمْ لا تَظْلِمُونَ وَ لا تُظْلَمُونَ).

يعنى اگر توبه كنيد و دستگاه رباخوارى را بر چينيد حق داريد سرمايه‌هاى اصلى خود را كه در دست مردم داريد (به استثناى سود) از آنها جمع آورى كنيد و اين قانون كاملا عادلانه است زيرا كه هم از ستم كردن شما بر ديگران جلوگيرى مى‌كند و هم از ستم وارد شدن بر شما، و در اين صورت نه ظالم خواهيد بود و نه مظلوم.

جمله‌ لا تَظْلِمُونَ وَ لا تُظْلَمُونَ‌ در حقيقت يك شعار وسيع پرمايه اسلامى است كه مى‌گويد: به همان نسبت كه مسلمانان بايد از ستمگرى بپرهيزند از تن دادن به ظلم و ستم نيز بايد اجتناب كنند اصولا اگر ستمكش نباشد ستمگر كمتر پيدا مى‌شود!

(آيه ٢٨٠)- در اين آيه مى‌فرمايد: «اگر (بدهكار) داراى سختى و گرفتارى باشد او را تا هنگام توانايى مهلت دهيد» (وَ إِنْ كانَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلى‌ مَيْسَرَةٍ).

در اين جا يكى از حقوق بدهكاران را بيان مى‌فرمايد كه اگر آنها از پرداختن اصل بدهى خود (نه سود) نيز عاجز باشند، نه تنها نبايد به رسم جاهليت سود مضاعفى بر آنها بست و آنها را تحت فشار قرار داد، بلكه بايد براى پرداختن اصل بدهى نيز به آنها مهلت داده شود و اين يك قانون كلى در باره تمام بدهكاران است.

و در پايان آيه مى‌فرمايد: «و (چنانچه قدرت پرداخت ندارند) ببخشيد براى شما بهتر است اگر بدانيد» (وَ أَنْ تَصَدَّقُوا خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ).

اين در واقع گامى فراتر از مسائل حقوقى است، اين يك مسأله اخلاقى و انسانى است كه بحث حقوقى سابق را تكميل مى‌كند و احساس كينه توزى و انتقام را به محبت و صميميت مبدل مى‌سازد.

(آيه ٢٨١)- در اين آيه با يك هشدار شديد، مسأله ربا را پايان مى‌دهد و مى‌فرمايد: «از روزى بپرهيزيد كه در آن به سوى خدا باز مى‌گرديد» (وَ اتَّقُوا يَوْماً تُرْجَعُونَ فِيهِ إِلَى اللَّهِ). «سپس به هر كس آنچه را انجام داده باز پس داده مى‌شود» (ثُمَ‌