برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٦ - اسرار تغيير قبله

نبود، بلكه نعمتهاى فراوان ديگرى به شما داده است «همان گونه كه رسولى در ميان شما از نوع خودتان فرستاديم» (كَما أَرْسَلْنا فِيكُمْ رَسُولًا مِنْكُمْ).

او از نوع بشر است و تنها بشر مى‌تواند مربى و رهبر و سرمشق انسانها گردد و از دردها و نيازها و مسائل او آگاه باشد كه اين خود نعمت بزرگى است.

بعد از ذكر اين نعمت به چهار نعمت ديگر كه از بركت اين پيامبر، عايد مسلمين شد اشاره مى‌كند:

١- «آيات ما را بر شما مى‌خواند» (يَتْلُوا عَلَيْكُمْ آياتِنا).

٢- «و شما را پرورش مى‌دهد» و بر كمالات معنوى و مادى شما مى‌افزايد.

(وَ يُزَكِّيكُمْ).

٣- «و كتاب و حكمت به شما مى‌آموزد» (وَ يُعَلِّمُكُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ).

گر چه «تعليم» بطور طبيعى مقدم بر «تربيت» است، اما قرآن مجيد براى اثبات اين حقيقت كه هدف نهايى «تربيت» است غالبا آن را مقدم بر تعليم آورده است.

٤- «و آنچه را نمى‌دانستيد به شما ياد مى‌دهد» (وَ يُعَلِّمُكُمْ ما لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ).

(آيه ١٥٢)- اين آيه به مردم اعلام مى‌كند كه جا دارد شكر اين نعمتهاى بزرگ را بجا آورند و با بهره‌گيرى صحيح از اين نعمتها، حق شكر او را ادا كنند، مى‌فرمايد: «مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم و شكر مرا به جا آوريد و كفران نكنيد» (فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَ اشْكُرُوا لِي وَ لا تَكْفُرُونِ).

جمله «مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم» اشاره به يك اصل تربيتى است يعنى به ياد من باشيد، به ياد ذات پاكى كه سر چشمه تمام خوبيها و نيكيها است، توجه شما به اين ذات پاك شما را در فعاليتها مخلصتر، مصمم‌تر، نيرومندتر، و متحدتر مى‌سازد.

همان گونه كه منظور از «شكرگزارى و عدم كفران» آن است كه هر نعمتى را درست به جاى خود مصرف كنيد و در راه همان هدفى كه براى آن آفريده شده‌ايد به كار گيريد.