١٢٢.امام صادق عليه السلام : خداوند عز و جل به وسيله دعا ، آنچه را كه مى داند براى آن به درگاهش دعا مى شود و او ، آن دعا را اجابت مى نمايد ، دفع مى كند و اگر بنده به آن دعا موفّق نشده بود ، هر آينه ، به او بلايى مى رسيد كه ريشه اش را از روى زمين برمى كَنْد . [١]

١٢٣.امام صادق عليه السلام : خداوند ، عذاب را تنها از قوم يونس عليه السلام برگرداند ... ؛ زيرا در آن روز كه عذاب بر ايشان فرود آمد ، آن مرد دانا به آنان گفت : «اى قوم من! به خدا پناه ببريد ، شايد كه بر شما رحم آورَد و عذاب را از شما بگردانَد». مردم گفتند : چه كنيم؟ گفت : «همگى فراهم آييد و به بيابان برويد و زنان و كودكان و اشتران و بچّه هايشان ، گاوها و گوساله هايشان ، گوسپندان و برّه هايشان را از هم جدا سازيد . سپس گريه و دعا كنيد» . مردم رفتند و چنين كردند و فغان و مويه سر دادند . پس ، خداوند بر ايشان رحمت آورد و عذاب را از آنان گردانْد و آن را بر كوه ها پراكَنْد.

١٢٤.تفسير العيّاشى ـ به نقل از ابو بصير ـامام صادق عليه السلام فرمود : «چون عذاب بر سرِ قوم يونس عليه السلام سايه افكند ، به درگاه خدا دعا كردند و او ، عذاب را از آنان گردانْد» . گفتم : اين ، چگونه مى شود؟ فرمود : «در علم خداوند بود كه عذاب را از آنها مى گردانَد» .

١٢٥.الكافى ـ به نقل از هشام بن سالم ـ: امام صادق عليه السلام فرمود : «آيا بلاىِ دراز مدّت را از بلاى كوتاه مدّت بازمى شناسيد؟» گفتيم : خير. فرمود : «هرگاه در هنگام بلا به فردى از شما دعا كردن الهام شد ، بدانيد كه آن بلا ، كوتاه است» .

[١] حاصل سخن آن كه : خداوند سبحان ، هرگاه بداند بنده اى كه مستحقّ نزول بلا گشته است ، پس از نزول آن ، براى دفع بلا به درگاه او دعا مى كند ، آن بلا را برطرف مى سازد و آن بلا را نازل نمى كند ؛ چون مى داند كه او دعا خواهد كرد . پس دعا پيش از وقوع بلا ، در دفع آن ، مؤثّر است (مرآة العقول : ج ١٢ ص ١٦) .