٥١٥.امام صادق عليه السلام : هر كس در روز عرفه ـ پيش از آن كه براى دعا خارج شود و زير آسمان قرار گيرد ـ دو ركعت نماز بگزارد و در برابر خداوند عز و جل به گناهانش اعتراف كند و به خطاهايش اقرار نمايد ، به همان كاميابى اى مى رسد كه وقوف كنندگانِ در عرفه دست مى يابند و گناهان پيشين و پسينِ او آمرزيده مى شوند.

٥١٦.امام صادق عليه السلام : در روز عرفه ، بدون امام ، در شهرها جمع شوند و به درگاه خداوند عز و جلدعا كنند.

٥١٧.المناقب ، ابن شهر آشوب ـ به نقل از حنّان ـ: ابو جعفر [منصور] مدّتى عبد الحميد را كه دوست محمّد بن عبد اللّه بود ، زندانى كرد . محمّد بن عبد اللّه به حج رفت . در روز عرفه ، امام صادق عليه السلام در عرفه او را ديد و فرمود : «اى محمّد ! از دوستت عبد الحميد ، چه خبر؟» گفت : ابو جعفر ، او را گرفته و مدّتى است زندانى اش كرده است. امام صادق عليه السلام ساعتى دست به آسمان برداشت ، سپس رو به محمّد بن عبد اللّه كرد و فرمود : «اى محمّد بن عبد اللّه ! به خدا سوگند ، دوستت آزاد شد». محمّد مى گويد : بعدا از عبد الحميد پرسيدم : چه وقت ابو جعفر ، تو را آزاد كرد؟ گفت : روز عرفه ، بعد از نماز عصر.

٥١٨.عيون أخبار الرضا عليه السلام ـ به نقل از محمّد بن فُضَيل ـ: امام رضا عليه السلام در عرفه ايستاده بود و دعا مى كرد . سپس ، سرش را پايين انداخت . علّتش را از ايشان جويا شدند . فرمود : «برمكيان را به خاطر آنچه با پدرم كردند ، نفرين مى كردم و امروز ، خداوند ، نفرينم را در حقّ آنان ، مستجاب كرد». چون رفت ، ديرى نگذشت كه جعفر و يحيى ، مغضوب واقع شدند و روزگارشان ، دگرگون شد.