نهج الدّعا (ع-ف) - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨

دعا ، نه تنها در رهايى از گرفتارى ها و دردها و رنج هاى زندگى به انسان كمك مى كند بلكه مى تواند سرنوشت قطعى زندگى را تغيير دهد [١] و از بلاهاى گوناگون پيشگيرى نمايد [٢] و از اين رو پيشوايان اسلام ، پيشدستى و تقدم در دعا را توصيه كرده اند ، [٣] خود آنان نيز پيش از همه و بيش از همه اهل دعا و مناجات با خداوند متعال بوده اند . [٤] به دليل آثار و بركات فراوانى كه «دعا» در زندگى فردى و اجتماعى انسان دارد ، قرآن كريم با تأكيد فراوان و با بيانهاى گوناگون مردم را بدان فرا مى خواند [٥] و نسبت به سستى در عدم بهره بردارى از اين كليد رحمت و سعادت هشدار مى دهد . گاه مى فرمايد : «وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِى عَنِّى فَإِنِّى قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لِى وَلْيُؤْمِنُواْ بِى لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ . و هرگاه بندگان من، از تو درباره من بپرسند، [بگو] من نزديكم و دعاى دعا كننده را ـ به هنگامى كه مرا بخواند ـ اجابت مى كنم ، پس [آنان] بايد فرمان مرا گردن نهند و به من ايمان آورند ، باشد كه راه يابند» . گاه مى فرمايد : «ادْعُونِى أَسْتَجِبْ لَكُمْ .