٧٩٥.امام على عليه السلام ـ در وصيّت به فرزندش حسن عليه السلام ـ: اى بسا چيزى بخواهى و به تو داده نشود ؛ امّا بهتر از آن ، در دنيا يا آخرت ، داده شوى ، يا به خاطر خير و مصلحتت به تو داده نشود ؛ زيرا اى بسا چيزى را مى طلبى كه اگر به تو داده شود ، تباهى دين تو در آن باشد . پس بايد چيزى را بطلبى كه زيبايى آن برايت مى ماند و رنجى برايت ندارد . مثلاً ثروت براى تو نمى ماند و تو نيز براى آن نمى مانى.

٧٩٦.امام زين العابدين عليه السلام : اى كسى كه وسيله ها حكمت او را دگرگون نمى سازند! [١]

٧٩٧.امام باقر عليه السلام : خداى ـ تبارك و تعالى ـ هر گاه بنده اى را دوست داشته باشد ، او را در بلا غوطه ور مى سازد و سيلاب بلا بر او فرو مى باراند ، و چون [بنده] او را بخواند ، مى فرمايد : «لبّيك ، بنده من! اگر بخواهم آنچه را خواسته اى ، در همين دنيا به تو بدهم ، مى توانم چنين كنم ؛ امّا اگر برايت ذخيره كنم ، آنچه مى اندوزم ، براى تو بهتر است».

[١] معنايش آن است كه هر گاه حكمت خداوند متعال وقوع يا عدم وقوع امرى را اقتضا كند ، حتما مقتضاى حكمتش تحقّق پيدا مى كند و وسايل ، يعنى اعمالى كه وسيله تقرّب به خداوند قرارشان مى دهيم (مانند دعا و غيره) ، آن را تغيير نمى دهند . به همين معنا اشاره دارد اين سخن كه : مردان خداشناس به خدا متوسّل نمى شوند كه جريان احكامش را كه خلاف ميل آنهاست ، در جهت خوشايند آنان تغيير دهد ، يا مشيّت پيشينش و مقتضاى حكمتش را به نفع آنان دگرگون سازد ، يا سنّت و قانون آزمايش و امتحانش را كه با همه بندگانش داشته است ، شامل حال آنان نكند . اگر بگويى : در احاديث آمده كه دعا و صدقه بلاى مقدّر را دفع مى كنند ، مى گويم : دفع چنين بلايى با دعا و صدقه نيز بسته به حكمت الهى است و حكمت در بلا هم ، مشروط به عدم دعا و صدقه است . بنا بر اين ، منافاتى ميان آنها نيست.