١١٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : احتياط ، هرگز جلوى تقدير را نمى گيرد ، در حالى كه دعا ، براى دفع آنچه نازل شده و آنچه نازل نشده ، سودمند است . [١] بلا كه نازل مى شود دعا او را مى گيرد و با هم تا روز قيامت ، دست به گريبان مى شوند.

١١٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بلا به بنده مى آويزد و بنده ، خدا را ياد مى كند و از او عافيت درخواست مى كند و در نتيجه ، خداوند ، عافيت را [برايش] نگه مى دارد ، و دعا و بلا ، تا روز قيامت با يكديگرند . [٢]

١١٤.امام زين العابدين عليه السلام : دعا و بلا تا روز قيامت ، رفيق و همراه اند . دعا ، بلاى استوارگشته را نيز برمى گردانَد.

١١٥.امام كاظم عليه السلام : دعا ، به استقبال بلا مى رود و تا روز قيامت با هم مى سازند.

١١٦.امام على عليه السلام : امواج بلا را ، پيش از آن كه بلا درآيد ، با دعا كردن از خود بگردانيد ؛ زيرا سوگند به آن كه دانه را شكافت و جاندار را آفريد ، حركت بلا به سوى مؤمن ، شتابنده تر از فرود آمدن سيلاب از فراز تپّه به پايين آن و از دويدنِ اسبان تاتارى است.

[١] ظاهرا مقصود آن است كه نقش دعا ، از احتياط و مراقبت در پيشگيرى بلا بيشتر است ، نه اين كه احتياط ، هيچ نقشى در دفع بلا ندارد.[٢] يعنى : خداوند ، دعا و بلا را با هم قرار داده است تا بلا ، موجب دعا شود و دعا ، دور كننده بلا باشد .