٧٩.امام على عليه السلام ـ از سفارش ايشان به فرزندش حسن عليه السلام ـ: بدان همان كسى كه گنجينه هاى آسمان ها و زمين در دست اوست ، به تو اجازه دعا كردن داده است و اجابت آن را براى تو ، بر عهده گرفته و به تو فرموده است كه از او بخواهى تا به تو عطا كند و از او طلبِ رحمت كنى ، تا بر تو رحمت آورَد و ميان تو و خودش ، حاجبى نگذاشته است و تو را به كسى كه نزد او شفاعت و وساطتت كند ، حوالت نداده است ... و دَرِ بازگشت و پوزش خواهى را به رويت گشوده است . پس ، هرگاه او را بخوانى ، صدايت را مى شنود و هرگاه با او راز و نياز كنى ، نجوايت را مى داند . پس ، نيازَت را به او ابراز مى كنى و رازِ درونت را برايش مى گشايى و با او دردِ دل مى كنى و از او مى خواهى كه غم و اندوهت را بگُسارد و در كارهايت از او كمك مى خواهى و آنچه را كه جز او كسى نمى تواند به تو دهد (مانند طول عمر و تن درستى و گشايشِ روزى) ، از خزانه هاى رحمتش درخواست مى كنى و او كه به تو اجازه درخواست از درگاهش را داده است ، با اين كار ، كليدهاى خزانه هايش را به دست تو داده است ، به طورى كه هر زمان بخواهى ، مى توانى با دعا كردن ، درهاى نعمتش را بگشايى و باران هاى ناگهانى رحمتش را فرو بارانى.

٨٠.عيسى عليه السلام ـ در اندرزهايش به يارانش ـ: حقيقتى را به شما بگويم : خورشيد ، روشنى بخشِ هر چيزى است و حكمت ، روشنى بخشِ هر دلى و خداپروايى ، اساس هر حكمتى و حق ، دَرِ هر خيرى و رحمت خدا ، دَرِ هر حقّى است و كليدهاى آن ، در دعا و زارى و عمل است و چگونه درى بى كليد ، باز شود؟!