نهج الدّعا (ع-ف) - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦٤١
١٠١٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كسى كه دنبال روزى اش نمى رود ، بر او گناهى نيست كه زياد دعا نكند. [١]
١٠١٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : من بيزارم از آن مردى كه دهان خود را به سوى پروردگارش بگشايد و بگويد : «به من روزى ده» و در طلب روزى برنيايد.
١٠١٧.الكافى ـ به نقل از كليب صيداوى ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم : خداوند عز و جل را براى روزى ام دعا كن ؛ زيرا اوضاعم به هم ريخته است . امام عليه السلام بى درنگ پاسخ داد : «نه ؛ برو و آن را بجوى».
١٠١٨.الكافى ـ به نقل از ايّوب ، برادر اَديمِ زردچوبه فروش ـ: خدمت امام صادق عليه السلام نشسته بوديم كه علاء بن كامل وارد شد و جلوى ايشان نشست و گفت : دعا بفرماييد كه خداوند مرا به آسودگى روزى دهد . امام عليه السلام فرمود : «برايت دعا نمى كنم . برو و همچنان كه خداوند عز و جل فرمانت داده است ، در طلب آن بكوش».
[١] چون دعا كردن در اين جا بى مورد است و هر چه دعا كند نيز بى فايده است ؛ بلكه بايد كار و تلاش كند.