١٠١٣.الكافى ـ به نقل از عمر بن يزيد ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم : مردى گفت : در خانه ام مى نشينم و به نماز و روزه و عبادت پروردگارم مى پردازم . روزى ام هم خودش مى رسد. امام صادق عليه السلام فرمود : «اين ، يكى از همان سه نفرى است كه دعايشان مستجاب نمى شود».

١٠١٤.مجمع البيان ـ به نقل از عمرو بن زيد ـ: امام صادق عليه السلام فرمود : «من براى تحصيل معاشم ـ كه خداوند ، خود ، آن را تضمين كرده است ـ تلاش مى كنم و اين تلاشم فقط از آن روست كه مى خواهم خداوند ببيند من براى طلب حلال مى كوشم . مگر نشنيده اى سخن خداوند ـ عزّ اسمه ـ را كه : «چون نماز به پايان رسيد ، در زمين پراكنده شويد و از فضل خدا بجوييد» ؟ به نظر تو ، اگر مردى به اتاقى برود و درِ آن را به روى خود گِل بگيرد و آن گاه بگويد : روزى ام به من مى رسد ، به راستى چنين خواهد شد؟ بدان كه او يكى از آن سه نفرى است كه دعايشان مستجاب نمى شود». گفتم : آن سه نفر كيان اند؟ فرمود : «مردى كه زنش نزد اوست و وى را نفرين كند ، نفرينش مستجاب نمى شود ؛ چرا كه اختيار زنش در دست اوست و اگر بخواهد ، مى تواند طلاقش دهد . مردى كه از ديگرى طلبكار باشد و بر آن گواه نگيرد و آن مرد ، حقّ او را انكار نمايد و آن شخص نفرينش كند . نفرين او هم مستجاب نمى شود ؛ زيرا دستورى را كه [در نوشتن و گرفتن شاهد] به او داده شده ، ترك كرده است . و مردى كه ثروتى دارد و در خانه اش مى نشيند و به راه نمى افتد و تلاش نمى كند ، تا اين كه هر آنچه را دارد ، مى خورد ، سپس دعا مى كند ؛ دعاى چنين كسى نيز [براى روزى ]مستجاب نمى شود».