٦٥٧.بصائر الدرجات ـ به نقل از ابن سنان ـ: امام صادق عليه السلام ، هنگامى كه داوود بن على را نفرين كرد ، هر دو دستش را بلند كرد و روى شانه اش قرار داد . سپس ، آنها را گشود و آن گاه با انگشت اشاره اش دعا كرد ... . من گفتم : بالا بردن دست ها [براى ]چيست؟ فرمود : «[براى] ابتهال» . گفتم : قرار دادن دست ها و جمع كردن آنها چه معنا دارد؟ فرمود : «تضرّع است» . گفتم : بلند كردن انگشت [ ، چه]؟ فرمود : «بَصْبَصه [١] است».

٦٥٨.امام صادق عليه السلام : از جمله پندهاى خداوند ـ تبارك و تعالى ـ به عيسى بن مريم عليه السلام اين بود : «... اى عيسى ! دلت را به من خوش كن و در تنهايى ، بيشتر مرا ياد كن و بدان كه شادى من ، در آن است كه براى من تملّق كنى . در اين كار ، زنده[دل ]باش و مُرده [دل] مباش».

٦٥٩.معانى الأخبار : بصبصه ، آن است كه دو انگشت نشانه ات را به سوى آسمان بردارى و تكانشان دهى و دعا كنى.

٦٦٠.امام صادق عليه السلام : لقمان عليه السلام گفت : پسرم! .. . به درگاه خدا التماس كن و از او درخواست كن و انگشتانت را به سوى او تكان بده.

٦٦١.امام صادق عليه السلام : استكانت در دعا ، آن است كه شخص ، وقتى خداوند را مى خوانَد ، دو دستش را روى شانه هايش قرار دهد. [٢]

[١] «تُبصبصُ إلىّ» ، يعنى : با بيم و اميد ، به من رو كنى ... . بصبصه ، آن است كه انگشت سبّابه ات را به طرف آسمان بردارى و تكانش دهى و دعا كنى (مجمع البحرين : ج ١ ص ١٥٥ «بصبص»).[٢] احتمالاً مراد ، به قرينه رواياتى كه در : «تفسير دعا/ آداب بالا بردن دستها» آمده است و نيز روايت بعدى ، قرار دادن دست ها موازىِ شانه هاست.