«پروردگار خود را به زارى و نهانى بخوانيد ، كه او ، از حدْ گذرندگان را دوست نمى دارد . و در زمين ، پس از اصلاح آن ، فساد مكنيد ، و او را با بيم و اميد بخوانيد ، كه رحمت خدا به نيكوكارانْ نزديك است» .

«و در دل خويش ، پروردگارت را بامدادان وشامگاهان ، با زارى و ترس ، بى صداى بلند ، ياد كن و از غافلان مباش» .

«بگو : چه كسى شما را از تاريك هاى خشكى و دريا مى رهانَد ، در حالى كه او را به زارى و در نهان مى خوانيد كه : «اگر ما را از اين [ مَهلكه ]برهانَد ، البته از سپاس گزاران خواهيم بود»؟ بگو : خداست كه شما را از آن [ تاريكى ها ] و از هر اندوهى مى رهانَد ، و باز ، شما شرك مى ورزيد؟» .

«آنان در كارهاى نيك ، شتاب مى ورزيدند و ما را از روى اميد و بيم ، مى خواندند و در برابر ما خاكسار بودند» .

«پهلوهايشان از خوابگاه ها جدا مى گردد . [ و ]پروردگارشان را از روى بيم و اميد ، مى خوانند و از آنچه روزى شان داده ايم ، انفاق مى كنند . هيچ كس نمى داند كه از آنچه روشنى بخش ديدگان است ، در پاداش آنچه انجام مى دادند ، چه چيزى براى آنان پنهان داشته شده است» .