٦٢٠.كامل الزيارات : ابو هاشم جعفرى مى گويد : امام هادى عليه السلام در بيمارى اش در پىِ من و محمّد بن حمزه فرستاد . محمّد بن حمزه ، زودتر از من ، نزد امام عليه السلام رسيده بود . او به من گفت كه امام عليه السلام پيوسته مى فرمود : «به حائر (كربلا) بفرستيد» . من به محمّد گفتم : به ايشان نگفتى كه خودم به حائر مى روم؟ سپس نزد امام عليه السلام رفتم و گفتم : فدايت شوم ! من به حائر مى روم . فرمود : «مراقب باشيد [و در رفتن ، احتياط كنيد]» . سپس فرمود : «محمد ، با زيد بن على ، رابطه پنهانى ندارد . البته دوست ندارم اين را بشنود» . محمّد بن حمزه مى گويد : من ، اين موضوع را [كه امام عليه السلام خواست تا براى طلب شفاى ايشان به حائر بروم ]به على بن بلال گفتم . او گفت : چه نيازى به حائر دارد؟ او خودش حائر است. پس ، به عسكر (سامرّا) بازگشتم و نزد امام عليه السلام رفتم . چون خواستم برخيزم ، فرمود : «بنشين» . وقتى اُنس امام عليه السلام را به خودم ديدم ، سخن على بن بلال را بازگو كردم . «فرمود : مگر به او نگفتى كه پيامبر خدا هم كعبه را طواف مى كرد و حَجَر را مى بوسيد ، در حالى كه حرمت پيامبر صلى الله عليه و آله و مؤمن ، بالاتر از حرمت كعبه است و نيز خدا به او دستور داد كه در عَرَفه وقوف كند؟ اينها جاهايى هستند كه خدا دوست دارد نامش در آنها بُرده شود . من هم دوست دارم در جايى كه خدا دوست مى دارد به درگاهش دعا شود ، برايم دعا شود و حائر ، يكى از آن جاهاست».

٦٢١.امام هادى عليه السلام : هر كس به خداوند حاجتى داشت ، غسل كند و به زيارت جدّم رضا عليه السلام در توس برود و بالاسرِ آن حضرت دو ركعت نماز بگزارد و در قنوتش حاجت خود را از خداوند بخواهد ، حاجتش را ، در صورتى كه درخواست گناه يا بُريدن پيوند خويشاوندى نباشد ، برآورده خواهد ساخت . محل قبر آن امام ، قطعه اى از خاك بهشت است و هيچ مؤمنى آن را زيارت نمى كند ، جز آن كه خداوند ، او را از آتش دوزخ آزاد مى سازد و در سراى جاودانى جايش مى دهد.