١٧.الكافى ـ به نقل از زراره ـ: به امام [باقر عليه السلام : ]گفتم : «را ستى كه ابراهيم ، اَوّاه و بردبار بود» ، به چه معناست؟ فرمود : «اَوّاه ، يعنى بسيار دعاكننده».

١٨.المعجم الكبير ـ به نقل از عقبة بن عامر ـ: پيامبر خدا ، درباره مردى كه او را «ذوالبِجادين» مى گفتند ، فرمود : «او اَوّاه است» ؛ چون آن مرد ، با قرآن و دعا ، بسيار خدا را ياد مى كرد .

١٩.امام صادق عليه السلام : امير مؤمنان ، مردى بود بسيار اهل دعا .

٢٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در سفارش به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! خوشا به حال آنان كه از دنيا دل بركَنْده اند و به آخرت ، دل بسته اند ؛ همانان كه زمين خدا را فرشِ خود ، خاكش را بستر ، آبش را خوراكِ گوارا و قرآن را جامه زيرين ، دعا به [درگاه ]خدا را جامه رويين خويش ساخته اند.

٢١.امام على عليه السلام : خداوند ، بندگانى دارد كه همچون كسى هستند كه به چشم خود ديده اند كه بهشتيان ، در بهشتْ جاويدان اند و دوزخيان ، در دوزخْ عذاب مى كشند ... شب ها به پا مى خيزند و در حالى كه اشك هايشان بر گونه هايشان جارى است ، به درگاه پروردگارشان زار مى زنند و «خدايا، خدايا!» مى گويند و آزادى خويش [از عذاب الهى ]را مى طلبند.