٣١٥.امام باقر عليه السلام : پدرم در دعا كردن ، پاى مى فشرد و چندان «پروردگارا ، پروردگارا!» مى گفت كه نفس قطع مى شد و باز از سر مى گرفت و مرتّب ، تكرار مى كرد .

٣١٦.امام باقر عليه السلام : به خدا سوگند ، هيچ بنده مؤمنى در حاجتش بر خداوند عز و جلپافشارى نمى كند ، مگر آن كه حاجتش را برمى آورَد.

٣١٧.امام صادق عليه السلام : خداوند عز و جل پافشارىِ مردمان در خواهش از يكديگر را ناخوش مى دارد ؛ امّا آن را نسبت به خودش دوست مى دارد . خداوند عز و جل ، دوست دارد از آنچه كه در نزدش هست ، درخواست و مطالبه شود.

٣١٨.امام صادق عليه السلام : اگر پافشارى مؤمنان به خداوند در طلبِ روزى نبود ، بى گمان ، آنان را از آن وضعى كه دارند ، به تنگ دستى بيشترى مى كشانْد.

٣١٩.قرب الإسناد ـ به نقل از مسعدة بن صدقه ـ: گوينده اى به امام صادق عليه السلام گفت : مرا دعايى بياموز . امام عليه السلام به او فرمود : «چرا دعاى الحاح را نمى خوانى؟ ... . در خواهش ، پافشارى كن ؛ زيرا او اصرار بندگان مؤمنش را دوست دارد.

٣٢٠.امام صادق عليه السلام : دعا ، قضا را حتّى پس از آن كه محكم [و قطعى] شده باشد ، برمى گرداند . پس بسيار دعا كن ، كه دعا ، كليد هر رحمت و برآورده شدن هر حاجتى است و به آنچه نزد خداوند عز و جل است ، جز با دعا نمى توان رسيد . هيچ درى نيست كه بسيار كوبيده شود ، مگر آن كه به زودى آن در به روى كوبنده ، باز شود.