٣٠٩.امام صادق عليه السلام : پيامبر خدا فرمود : «خداوند ، رحمت كند بنده اى را كه از خداوند عز و جلحاجتى بخواهد و در دعايش پافشارى ورزد ، خواه دعايش مستجاب شود ، خواه نشود » و اين آيه را تلاوت كرد : «پروردگارم را مى خوانم . اميدوارم كه در خواندن پروردگارم محروم نباشم» .

٣١٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سوگند به آن كه جانم در دست اوست ، [گاه] بنده خدا را مى خواند ، در حالى كه خداوند از او در خشم است . پس از او روى مى گرداند و دوباره مى خواندش و باز ، خدا از او روى مى گرداند ؛ امّا به فرشتگانش مى گويد : «بنده ام از خواندن غير من ، اِبا ورزيد و من ، از او شرم كردم . مرا مى خواند و من ، از او روى مى گردانم . گواه باشيد كه اجابتش كردم».

٣١١.امام على عليه السلام : هر كه پيوسته درى را بكوبد و پاى بفشارد ، وارد مى شود . [١]

٣١٢.امام على عليه السلام ـ در دعاى روز چهارشنبه ـ: ستايش ، خداوندى را كه خشنودى اش در خواهش از اوست و درخواستِ آنچه نزد اوست . و ناخشنودى اش ، در پاى نفشردن بر درخواست از اوست.

٣١٣.امام زين العابدين عليه السلام : اى كسى كه نيازمندانش را تحقير نمى كند ، اى كسى كه اصرار كنندگان به درگاهش را نوميد نمى گرداند و اى كسى كه آنان را كه بر او ناز [و دليرى ]مى كنند ، رد نمى كند!

٣١٤.امام زين العابدين عليه السلام ـ در «مناجات انجيليه» ـ: سرورم! اميدهاى من به تو ، فراتر از اميدهاى آرزومندان است و درخواست من از تو مانند درخواست سائلين نيست زيرا درخواست كننده ، هر گاه درخواستش برآورده نشود ، ديگر از درخواست كردن ، خوددارى مى كند ؛ امّا من در هيچ حالى از تو بى نيازى نمى جويم.

[١] مولوى ، همين مضمون را به شعر درآورده است : { گفت پيغمبر كه : چون كوبى درى عاقبت زان در ، برون آيد سرى. }