١٧٣.الدعاء المأثور و آدابه : مردى به امام صادق عليه السلام گفت : مرا دعايى بياموز كه به اجابت آن ، اميدوار باشم. فرمود : «خداوند پاك را فراوان حمد كن . سپس ، آنچه مى خواهى از او تقاضا نما». مرد گفت : حمد ، چه ربطى به دعا دارد؟ فرمود : «همه مسلمانانِ روى زمين ، شب و روز دعا مى كنند كه خداوند ، دعاى حمدگويان را اجابت كند . حال ، چه گمان مى بَرَى درباره كسى كه همه مسلمانان ، نزد خدا شفاعت او را مى كنند؟ گفت : چه طور شب و روز برايش دعا مى كنند؟ فرمود : «مگر نه اين است كه در هر ركعتى كه ركوع مى كنند، [هنگام بلند شدن ]مى گويند : خدا ، دعاى كسى را كه حمدش مى كند ، بپذيراد! ؟ پس ، خداوند عز و جل را حمد كن تا خدا ، دعايت را بپذيرد».

٢ / ٣

اعتراف به گناه

١٧٤.امام صادق عليه السلام : نخست ، ستايش ، سپس ، ثنا گفتن ، بعد ، اعتراف كردن به گناه و آن گاه ، درخواست كردن ؛ زيرا به خدا سوگند ، هيچ بنده اى از گناهى بيرون نشد ، مگر با اعتراف [به آن].

١٧٥.الكافى ـ به نقل از عثمان بن عيسى ، از كسى كه برايش نقل ك: به امام صادق عليه السلام گفتم : دو آيه در كتاب خدا هست كه [در آنها وعده اى داده شده كه ]آنها را مى جويم ؛ امّا نمى يابم . فرمود : «كدام دو آيه؟» . گفتم : اين سخن خداوند عز و جل كه : «مرا بخوانيد تا پاسختان دهم» . او را مى خوانيم ؛ امّا پاسخى نمى بينيم. فرمود : «آيا فكر مى كنى خداوند عز و جل خُلف وعده كرده است؟» . گفتم : خير . فرمود : «پس ، علّتش چيست؟». گفتم : نمى دانم. فرمود : «ولى من ، تو را آگاه مى سازم : هر كس از دستورهاى خداوند عز و جل پيروى كند ، سپس او را از راه دعا بخواند ، خداوند ، پاسخش دهد». گفتم : راه دعا چيست؟ فرمود : «نخست ، خدا را مى ستايى و نعمت هايى را كه به تو داده است ، ياد مى كنى و سپس ، او را سپاس مى گزارى و بعد ، بر پيامبر صلى الله عليه و آله درود مى فرستى و آن گاه ، گناهانت را يادآور مى شوى و بدانها اعتراف مى كنى و از آنها به خدا پناه مى برى . اين است راه دعا كردن».