تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٩٩ - قرن سيزدهم
٣٦. مناقب الأئمة عليهم السلام، از سيّد اسد اللَّه بن محمّد باقر شفقى (م ١٢٩٠ ق).[١]
٣٧. حقائق الشيعة، از محسن بن محمّد رفيع گيلانى رشتى (م ١٢٩٠ ق). كتاب، شامل احاديثى در فضايل شيعيان ائمه عليهم السلام و صفات آنان است.[٢]
٣٨. البوارق الحيدرية فى أحوال الأئمة الأطهار، از محمّد بن على بن محمّد كاظم شاهرودى (م ١٢٩٣ ق).[٣]
٣٩. أسرار الأنوار فى مناقب الأئمة الأطهار، از محمّد تقى بن محمّد على كاشانى (م ١٢٩٧ ق).[٤]
٤٠. التحفة الرضويه، از نوروز على بن محمّد باقر (فاضل بسطامى) (م ١٣٠٩ ق).
كتابى است در بيان سرگذشت، فضايل و كرامات و آداب و زيارات على بن موسى الرضا عليه السلام.[٥]
٤١. الرسالة الفاطمية، از محمّد بن سليمان تنكابنى (م ١٣١٠ ق). كتاب، در فضايل و كرامات فاطمه معصومه عليها السلام است و در سه «فصل» ترتيب يافته است.[٦]
٤٢. صحيفة الأبرار فى مناقب الأئمة الأطهار، از محمّد تقى بن محمّد مامقانى تبريزى (حجّة الإسلام نيّر) (١٢٤٨- ١٣١٢ ق).[٧]
[١]. همان، ج ٢٢، ص ٣٢٠؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ١٣٥.
[٢]. فهرست نسخ خطّى كتابخانه آية اللَّه مرعشى، ج ٨، ص ٣٧٥( ش ٣١٤٣).
[٣]. موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ٦١٨.
[٤]. وى فقيه، اصولى، اديب و شاعر شيعى، متخلّص به« سپهر» و ملقّب به« لسان الملك»، در كاشان متولّد شد و در كاشان و تهران، ساكن بود. وى در دوره محمّد شاه قاجار مىزيست و منشى و مستوفى ديوان وى بود. شرح نهج البلاغه نيز از اوست( أعيان الشيعة، ج ٩، ص ١٩٣؛ معارف، ج ٢، ص ٢١١؛ ريحانة الأدب، ج ٥، ص ١٢٩؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ٥٥٢).
[٥]. فهرست نسخ خطّى كتابخانه آستان قدس رضوى، ج ١٤، ص ١٢٦( ش ٨٨٧٦).
[٦]. فهرست نسخ خطّى مركز احياى ميراث اسلامى، ج ٣، ص ٢٣٦( ش ١٠١٣).
[٧]. وى ازمشاهير فرقه شيخيه و از علماى آذربايجان است كه در تبريز به دنيا آمد و نزد پدرش و دانشمندان عراق، درس خواند. او با مجتهدان، اختلاف شديد داشت و آنان را هجو گفته است( تراجم الرجال، ج ٢ ٧ ص ٩١؛ شيخيگرى، ص ٢٦٩).