تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ١١١ - قرن سيزدهم

١٣٥٣ ق، در صيدا به چاپ رسيده است.[١]

٢٧. البلاغ المبين فى أصول الدين‌، از سيّد عبد اللَّه شبّر.[٢]

٢٨. الدرر المنثورة و الكلمات المأثورة، از سيّد عبد اللَّه شبّر. اين كتاب در مواعظ، حكم و مكارم اخلاق است، بدون نظم و ترتيب.[٣]

٢٩. نهج العارفين‌، از سيّد عبد اللَّه شبّر. كتاب، در اخلاق و شامل «مقدّمه» و هفده «باب» است كه نسخه آن در كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى موجود است.[٤]

٣٠. بركات القائم لإيقاظ النائم‌، از ابوالحسن بن محمّد كاظم جاجرمى (م بعد از ١٢٥٨ ق).[٥]

اين اثر، در بيان زيان ظلم و كيفر ظالمان است با استفاده از آيات قرآن و روايات اهل بيت عليهم السلام در اين باره.[٦]

٣١. رسالة أخلاق الأولياء، از ابوالحسن بن محمّد كاظم جاجرمى. اين كتاب منظوم، به فارسى و شامل بيش از سيصد و چند «خُلق» است. مؤلّف، مستند گفته‌هاى خود را از آيات، روايات و گفتار حكما آورده است.[٧]

٣٢. ينابيع الحكمة، از ابوالحسن بن محمّد كاظم جاجرمى. كتاب شامل احاديثى در مواعظ و اخلاق است كه مؤلّف به فارسى ترجمه كرده است. وى كتاب خود را با احاديث قدسى آغاز كرده و با مواعظ چهارده معصوم عليهم السلام ادامه مى‌دهد و مواعظ مسيح عليه السلام، لقمان و ابوذر را نيز در پى آنها مى‌آورد. ينابيع، در هفده «اصل» و يك‌

[١]. الذريعة، ج ٧، ص ٤١( ش ٢٠٨).

[٢]. همان، ج ٣، ص ١٤١( ش ٤٨٣).

[٣]. همان، ج ٨، ص ١٣٧( ش ٥١٣).

[٤]. همان، ج ٢٤، ص ٤٢١( ش ٢٢٠٦).

[٥]. وى دانشمندى متبحّر و جامع فنون است و به تدريس و نشر علم مشغول بود و نزد امرا، جايگاهى رفيع‌داشت. الهداية المكية، در درايه نيز از اوست( أعيان الشيعة، ج ٢، ص ٣٣١؛ تراجم الرجال، ج ١، ص ٣٥؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ٤٤).

[٦]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ٣، ص ٣٢٧( ش ١١٥٦)؛ الذريعة، ج ٣، ص ٨٨.

[٧]. الذريعة، ج ١١، ص ٤٤.