تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٣٢٢ - محمد على بن ابن طالب زاهدى لاهيجى(١١٣٠ - ١١٨٠ ق)

- حاشيه بر الأربعون حديثاً شيخ بهايى‌

- حاشيه بر منهج المقال استرآبادى‌

- حاشيه بر نقد الرجال تفرشى‌

- الإجازة الكبيرة.[١]

محمّد على بن ابن طالب زاهدى لاهيجى (١١٣٠- ١١٨٠ ق)

وى، جامع فنون و صاحب تصانيف در علوم مختلف بود و در سال ١١٠٣ ق، در اصفهان به دنيا آمد. او نزد عالمانى چون: پدرش ابوطالب (م ١١٢٧ ق)، خليل اللَّه طالقانى، محمّد طاهر بن حسن قائنى، محمّد مسيح بن اسماعيل فسوى و محمّد صادق اردستانى درس خواند. بعد از محاصره اصفهان توسّط افغان‌ها، براى زيارت به عتبات مقدّس عراق رفت و حج به جا آورد و سپس به بحرين، بندرعباس و هند رفت و در بنارس، ماندگار شد تا اين كه در سال ١١٨٠ ق، درگذشت. از آثار اوست:

- آداب معاشرت‌

- ادعيه و ادويه‌

- ترجمه دعاى مشلول‌

- ترجمه دعاى صباح‌

- ترجمه دعاى جوشن صغير

- ترجمه دعاى معروف به «علوى مصرى»

- جوامع الآداب‌

- الدعوات الصالحات و الأسماء الحسنى‌

- دعوة الأسماء و الأذكار

[١]. روضات الجنّات، ج ٤، ص ٢٥٧؛ أعيان الشيعة، ج ٨، ص ٨٧؛ ريحانة الأدب، ج ٣، ص ١١٥؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٢، ص ١٩٩- ٢٠١.