تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٣١٩ - عبد الرحيم بن محمد يونس دماوندى(م ١١٦٠ ق)

پس از فتنه افغان‌ها به همدان و از آن جا به نجف رفت و نزد ابوالحسن فتونى و احمد بن اسماعيل جزايرى شاگردى كرد و خود به تدريس و تأليف، همّت گماشت و جايگاه عظيمى نزد مردم يافت. وحيد بهبهانى، از شاگردان اوست. وى در ٦٥ سالگى در نجف درگذشت. از آثار اوست:

- أدعية الليالى و الأيّام‌

- ادعيه منقول از ائمه عليهم السلام‌

- احاديث و ادعيه متفرّقه‌

- رسالة فى حديث الثقلين‌

- شرح حديث «العبودية جوهرة كنهها الربوبية».[١]

عبد الرحيم بن محمّد يونس دماوندى (م ١١٦٠ ق)

وى حكيم، عارف و صوفى بوده و از شاگردان ملّا صادق اردستانى (م ١١٣٤ ق) است. سيّد عبد اللَّه جزايرى، درباره او مى‌گويد: «عالم وارسته و مقبولى بود. او را در مشهد ديدم و در برخى مسائل، با هم گفتگو كرديم. او امام جماعت در مسجد بود»[٢]

از آثار اوست:

- شرح حديث «صورته عارية ...»

- شرح حديث «رأس الجالوت»

- شرح حديث عالم عِلْوى‌

- حاشيه بر الصافى‌

- شرح حديث الحقيقة

[١]. أعيان الشيعة، ج ٧، ص ٣٨٧؛ ريحانة الأدب، ج ٣، ص ٤٣٠؛ روضات الجنّات، ج ٤، ص ١٢٢؛ طبقات أعلام الشيعة، ج ٦، ص ٣٨٢؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٢، ص ٣٢٠.

[٢]. طبقات أعلام الشيعة، ج ٦، ص ٤٢٥.