تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٢٩٠ - قرن سيزدهم

تربتى سبزوارى (م ١٣٠٠ ق).[١]

١٤٨. حسن المقال فى أحوال الرجال‌، از سيّد على بن حسن بن سلمان حسينى جزايرى (معروف به حلو) (م ح ١٣٠٠ ق).[٢]

١٤٩. رجال السيّد على‌، از سيّد على بن محمّد حسينى نجفى (ملقّب به حكيم) (م ١٣٠٠ ق). مؤلّف، از شاگردان صاحب جواهر و شيخ انصارى است.[٣]

١٥٠. تذييل سلافة العصر، از سيّد على بن محمّد حسينى نجفى.[٤]

١٥١. حواشى بر رجال كبير، از سيّد على بن محمّد حسينى نجفى.[٥]

١٥٢. رجال السيّد مهدى‌، از سيّد مهدى بن حسن قزوينى (م ١٣٠٠ ق).[٦]

١٥٣. الوجيزة، از محمّد رضا بن اسماعيل (م بعد از ١٣٠٠ ق). اين اثر در موضوع رجال و منتخب خلاصة الأقوال علّامه حلّى است و در حاشيه كتاب مدائن العلوم، به سال ١٢٧٦ ق، به چاپ رسيده است.[٧]

١٥٤. توضيح المقال فى علم الرجال‌، از ملّا على كنى (١٢٢٠- ١٣٠٦ ق).[٨]

كتاب، در «مقدّمه»، سه «باب» و يك «خاتمه» و شامل شرح حال شصت نفر از مشايخ حديث است‌[٩]

كه به همراه رجال بوعلى چاپ شده است‌[١٠]

و در سال ١٣٧٩ ش، نيز با تحقيق‌

[١]. الذريعة، ج ١٠، ص ٢٢٦.

[٢]. همان، ج ٧، ص ١٦( ش ٧٠).

[٣]. همان، ج ١٠، ص ١٣٧( ش ٢٥٩).

[٤]. همان، ص ١٣٧( ش ٢٥٩).

[٥]. همان، ج ١٠، ص ١٣٧( ش ٢٥٩).

[٦]. همان، ص ١٥٢( ش ٢٧٦).

[٧]. همان، ج ٢٥، ص ٤٩( ش ٢٤٨) و ج ١٠، ص ١١٦.

[٨]. وى، مجتهد معروف شيعى در دوره ناصر الدين شاه است كه در كن به دنيا آمد و نزد صاحب جواهر و شيخ‌موسى آل شراره، درس خواند و پس از رسيدن به درجه اجتهاد به تهران بازگشت و به ثروتى عظيم و شأنى والا نزد شاه، دست يافت. وى در ٢٧ محرّم ١٣٠٦، دارفانى را وداع گفت( أعيان الشيعة، ج ٨، ص ٣٠٢).

[٩]. شيخ آقا بزرگ، اين كتاب را در مصفّى المقال، بسط داده و به ششصد نفر رسانده است.

[١٠]. الذريعة، ج ٤، ص ٤٩٩.