تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٢٨٨ - قرن سيزدهم
همدانى است.[١]
١٣٧. بحر الآمال فى أحوال الرجال، از محسن بن محمّد رفيع اصفهانى رشتى (م ١٢٩٠ ق).[٢]
١٣٨. الفوائد الغروية فى علمى الدراية و الرجال، از ابو طالب بن ابى تراب حسينى قائنى (م ١٢٩٣ ق).[٣]
اين كتاب، در دو جزء است. جزء اوّل آن، در علم دراية الحديث و جزء دوم، در مباحث علم رجال، از جمله احوال عدّهاى از رجالى است كه بين علماى مهم رجال، مورد اختلاف اند. مؤلّف، اين كتاب را در سال ١٢٦٨ ق، نوشته است و شاگردش شيخ محمّد باقر قائنى بيرجندى، شرحى با نام العوائد الغروية بر آن نوشته است. اين اثر در بند مربوط به درايه نيز ياد شد.[٤]
١٣٩. تصحيح سند تفسير العسكرى، از ميرزا محمّد حسن (حسين) بن على اصغر طباطبايى (م ١٢٩٤ ق).[٥]
١٤٠. رجال السيّد محمّد حسين، از ميرزا محمّد حسين بن على اصغر طباطبايى.[٦]
١٤١. متقن المقال فى تلخيص جامع المقال، از عبد الحسين بن نعمة بن علاء الدين طريحى (م ١٢٩٥ ق). مؤلّف در سال ١٢٦٢ ق، از نگارش اين كتاب، فارغ گرديده
[١]. همان، ص ١١٧( ش ٢٤١).
[٢]. تراجم الرجال، ج ١، ص ٤٢٥- ٤٢٩.
[٣]. وى، فقيه، اصولى و رجالى بزرگ شيعه است كه در قائن، ديده به جهان گشود و نزد عالمان بزرگ خراسان، اصفهان و نجف، مانند سيّد محمّد بن معصوم رضوى، محمّد رحيم بن محمّد بروجردى، محمّد ابراهيم بن محمّد حسن كرباسى، سيّد محمّد باقر شفتى، محسن بن محمّد خنفر تحصيل كرد و پس از دريافت اجازه اجتهاد، به قائن بازگشت و به تدريس و نشر احكام دين پرداخت. محمّد باقر بيرجندى( م ٣٥٢ ق)، شاگرد اوست( أعيان الشيعة، ج ٢، ص ٣٦٤؛ تراجم الرجال، ج ١، ص ٣٩؛ الذريعة، ج ٨، ص ١٤٤، ش ٥٥٥؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ٤٥).
[٤]. موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ٤٥؛ الذريعة، ج ١٦، ص ٣٥١ و ج ١٠، ص ٩٢( ش ١٧٦).
[٥]. الذريعة، ج ٤، ص ١٩٥( ش ٩٦٧).
[٦]. همان، ج ١٠، ص ١١٣.