تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٢٧٤ - قرن سيزدهم

شده است.[١]

اين كتاب با تحقيق مؤسسة الهداية لإحياء التراث، توسّط انتشارات اسماعيليان در قم به سال ١٤١٥ ق، در دو مجلّد، چاپ شده است.

٧٦. شرح الفوائد الرجالية، از ملّا اسماعيل بن عبدالملك عقدايى يزدى (١١٧٦- ١٢٣٠ ق).[٢]

مؤلّف از شاگردان ممتاز سيّد بحرالعلوم بوده است. شرح وى مربوط به فوائد رجالى وحيد بهبهانى و ناتمام است.[٣]

٧٧. الرجال‌، از ملّا اسماعيل بن عبدالملك عقدايى يزدى.[٤]

٧٨. فائدة فى اصحاب الإجماع‌، از ملّا اسماعيل بن عبدالملك عقدايى يزدى.[٥]

احتمال دارد كه با اثر قبلى يكى باشد.

٧٩. رسالة فى معرفة مشايخ الإجازة من الرواة، از ميرزا ابو القاسم بن حسن گيلانى قمى (م ١٢٣١ ق). مؤلّف در اين كتاب به ذكر كسانى پرداخته است كه دانشمندان رجالى، به صراحت، آنان را از مشايخ اجازه شمرده‌اند.[٦]

٨٠. صحيفة الصفا فى ذكر أهل الإجتباء و الإصطفاء، از محمّد بن عبد النبى اخبارى نيشابورى (١١٧٨- ١٢٣٢ ق). كتاب، در دو مجلّد است: مجلّد اوّل، شامل فوائدى در درايه و رجال، و مجلّد دوم، در اسامى، كنيه‌ها و القاب است. مؤلّف، در رجال الكبير،

[١]. الذريعة، ج ١٠، ص ١٤١ و ١٤٢.

[٢]. اسماعيل( محمّد اسماعيل) بن محمّد ملك( عبدالملك) تبريزى عقدايى( عقدا، از روستاهاى يزد است). وى از فقها و دانشمندان مشهور شيعه است كه نزد سيّد محمّد مهدى بحرالعلوم و محمّد شريف بن حسنعلى مازندرانى( شريف العلماء) درس خواند. او پس از تبحّر يافتن در فقه و اصول، مقيم نجف گرديد و به تأليف و تدريس، مشغول شد. در سال ١٢١٨ ق، به ايران آمد، در يزد ماندگار شد و در آن جا به وعظ و افتا و تدريس پرداخت و در آن‌جا بدرود حيات گفت( أعيان الشيعة، ج ٣، ص ٣٨٣؛ الذريعة، ج ٧، ص ١٨ و ج ١٠، ص ٩٦ و ج ١٣، ص ٣٨٧ و ج ١٦، ص ٨٧؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ١٤٢).

[٣]. الذريعة، ج ١٣، ص ٣٨٧( ش ١٤٥٦).

[٤]. همان، ج ١٠، ص ٩٦.

[٥]. همان، ج ١٦، ص ٨٧.

[٦]. همان، ج ٢١، ص ٢٦١( ش ٤٩٤٠) و ج ١٠، ص ٩٣ و ج ٤، ص ٦٠.