تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ١٨٨ - قرن سيزدهم

١٥. شرح نهج البلاغة الصغير، از سيّد عبد اللَّه بن محمّد رضا شبّر.[١]

١٦. شرح‌ [و ترجمه‌] نهج البلاغة، از محمّد باقر بن محمّد، معروف به ميرزا باقر نوّاب لاهيجى (م ١٢٤٥ ق).[٢]

كتاب، به فارسى است و به امر فتحعلى شاه قاجار، نوشته شده است. اين اثر، در سال‌هاى ١٣١٧، ١٣٢٥ و ١٣٥٦ ق، در تهران به چاپ رسيده است.[٣]

١٧. منهج المعرفة، از سيّد صدر الدين بن محمّد باقر موسوى دزفولى (م ١٢٥٦ ق). اين كتاب، شرح نهج البلاغة است.[٤]

١٨. شرح نهج البلاغة، از محمّد تقى بن مير مؤمن (م ١٢٧٠ ق). شرح مبسوط، ولى ناتمامى است.[٥]

١٩. شرح نهج البلاغة، از ابوالقاسم بن محمّد حسين بختيارى اصفهانى (م ١٢٧٢ ق).[٦]

٢٠. شرح نهج البلاغة، از محمّد تقى بن محمّد على سپهر كاشانى (م ١٢٩٧ ق). اين كتاب، ترجمه بخشى از خطبه‌ها، نامه‌ها و سخنان كوتاه نهج البلاغة است.[٧]

٢١. رموز الإمارة، از احمد بن محمّد شفيع شيرازى (وقار) (م ١٢٩٨ ق). شرح فرمان امير مؤمنان به مالك اشتر، به نظم فارسى است و در سال ١٣٣١ ق، در شيراز

[١]. همان، ج ١٤، ص ١٣٤( ش ١٩٧٣).

[٢]. وى، در فقه، اصول، تفسير، حكمت و ادب، سرآمد بود و نزد علماى عصر خود، از جمله آقا محمّدبيد آبادى، درس خواند و در نزد فتحعلى شاه قاجار، جايگاه ويژه‌اى داشت. وى، در شهر رى مدفون است( أعيان الشيعة، ج ٩، ص ٤٠٧؛ روضات الجنّات، ج ٧، ص ١٥٣؛ الذريعة، ج ٤، ص ١٤٥؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ٥٢٨).

[٣]. الذريعة، ج ٤، ص ١٤٤- ١٤٥( ش ٧٠٤)؛ معجم المطبوعات العربية فى ايران، ص ٣٠٢.

[٤]. الذريعة، ج ١٤، ص ١٢٩.

[٥]. همان، ص ١١٩.

[٦]. همان، ص ١١٤.

[٧]. همان، ص ١١٩.