تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ١٠٧ - قرن دوازدهم

٥. مختصر جمال الصالحين‌، از ملّا حسن بن عبد الرزاق لاهيجى.[١]

٦. التوحيد و الحجة، از حيدر على بن محمّد شيروانى (م بعد از ١١٢٩ ق).

مؤلّف، احاديث مربوط به توحيد و خداشناسى و نيز رواياتى را كه درباره شناخت حجتّ‌هاى الهى است، در اين كتابْ گِرد آورده است. برخى نسخ اين كتاب، در دو مجلّد، ترتيب يافته است.[٢]

٧. العروة الوثقى فى إمامة أئمة الهدى‌، از محمّد نعيم بن محمّد تقى شريف طالقانى (ملّا نعيما) (م بعد از ١١٥٨ ق). مؤلّف، دانشمندى بزرگ و در علوم عقلى و نقلى متبحّر است و در كتابشناسى، اطّلاعات وسيعى دارد. اين كتاب در اثبات امامت ائمه عليهم السلام، به روش عقل و نقل و بيشتر مستند به احاديثى است كه شيعه و سنّى در تفاسير و كتب حديث خود، نقل كرده‌اند.[٣]

٨. مشرق الأنوار الملكوتية فى أصول الدين على ما هو المأثور، از محمّد بن على بن عبد النبى مقابى بحرانى (م بعد از ١١٦٨ ق).[٤]

مؤلّف، در اين كتاب، احاديث ائمه اطهار را به اختصار آورده و در ردّ اهل حكمت، سخن گفته است. وى، كتاب را در شش باب، مرتّب نموده است: باب اوّل: توحيد. باب دوم: صفات ثبوتى، سلبى و فعلى. باب سوم: عدل. باب چهارم: نبوّت. باب پنجم: امامت، كه دو سوم كتاب را در

[١]. الذريعة، ج ٢٠، ص ١٩٢( ش ٢٥٣١).

[٢]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ١٥، ص ٥٣٥( ش ٥٩٧٦).

[٣]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ١٧، ص ٣٣٠( ش ٦٧٩٢)؛ تراجم الرجال، ج ٣، ص ٤١١؛ طبقات أعلام الشيعة، ج ٦، ص ٧٩٠.

[٤]. وى، در چندين علم، مهارت داشت، از بسيارى از علما، از جمله: عبد اللَّه بن على بلادى بحرانى( م ١١٤٨)، جدش زين الدين، حسين بن محمّد بن جعفر ماحوزى، حسين بن على بن فلاح بحرانى، عبد اللَّه بن صالح سماهيجى و احمد بن عبد اللَّه بن حسن بلادى كسب علم نمود. وى امام جمعه و جماعت شهر مقاب بود و رياست مذهبى در امور حسبيه به او رسيد. شرح مفصّل وسائل الشيعة نيز از اوست( أعيان الشيعة، ج ١٠، ص ١١؛ طبقات أعلام الشيعة، ج ٦، ص ٧٠٤؛ لؤلؤة البحرين، ص ٨٩؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٢، ص ٣٠٢).