٢٦٥٨.امام زين العابدين عليه السلام ـ هر گاه اين آيه را «و اگر نعمت هاى خدا را بش: منزّه است آن كه [توانايى ]شناخت نعمت هايش را در احدى قرار نداد ، جز همين كه مى داند از شناخت آنها ناتوان است ، چنان كه معرفت ادراكش را به احدى نداد ، مگر همين اندازه كه بداند او را درك نمى كند . پس خداوند عز و جلهمين اندازه شناخت را از كسانى كه مى دانند از شناخت او قاصرند ، پذيرفت و پى بردن آنان به تقصير و ناتوانى خود را شكرگزارى [آنان ]قرار داد . همچنين دانست كه عالمان مى دانند كه نمى توانند او را ادراك كنند و همين [علم آنان] را ايمان مقرّر داشت ؛ چرا كه خداوند مى داند گنجايش بندگان همين اندازه است و بيشتر از آن نيست .

٢٦٥٩.الكافى ـ به نقل از عاصم بن حميد ـ: از على بن حسين عليهماالسلام درباره توحيد سؤال شد . فرمود : «خداوند عز و جلمى دانست كه در آخرزمان ، مردمى اهل تعمّق خواهند آمد . از اين رو ، «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» و آياتى از سوره حديد تا «وهو عليم بذات الصدور» را نازل كرد . پس ، هر كه آهنگ فراتر از اينها كند ، به هلاكت در مى افتد .