دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٩

بحثى درباره تعداد اسماى حُسناى لفظى

علاّمه سيّد محمّدحسين طباطبايى مى گويد : دليلى در آيات قرآن كريم نيست كه تعداد اسماى حسنا (نام هاى زيبا) را معيّن كند ؛ بلكه سخن خداوند در اين آيه ها : «اللَّهُ لاَ إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى . [١] خداوند كه بجز او خدايى نيست ، اسماى حسنا دارد» . «وَلِلَّهِ الأَْسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا . [٢] اسماى حُسنا از آنِ خداست . پس او را به آنها بخوانيد» . «لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِى السَّمَـوَ تِ وَ الْأَرْضِ . [٣] اسماى حسنا از آنِ اوست . هر چه در آسمان ها و زمين هست ، او را تنزيه مى كند» . و آيه هايى شبيه اينها ، ظاهرش آن است كه هر نام موجود و زيباترينِ آنها در معنا ، از آنِ خداى متعال است . پس اسماى حسناى او ، به هيچ شماره اى محدود نمى شود .