ناقص است ، دل نبسته است. اگر عالم را در اختيار داشته باشد و گفته شود: جهان ديگرى هم هست، فطرتا مايل است آن جهان را هم در اختيار داشته باشد. انسان ، هر اندازه دانشمند باشد و گفته شود: علوم ديگرى هم هست، فطرتا مايل است آن علوم را هم بياموزد . پس قدرت مطلق و علم مطلق بايد باشد تا آدمى دل به آن ببندد . آن ، خداوند متعال است كه همه به آن متوجّهيم ، گرچه خود ندانيم. انسان مى خواهد به «حقّ مطلق» برسد تا فانى در خدا شود . [١] خداوند متعال ، با دادن اين خصوصيت فطرى به انسان ، در حقيقت ، آموزگارِ آرزومندان خويش است [٢] و گويى به انسان مى گويد : گم شده تو منم . مطلوب و مأمول حقيقى تو منم . تو مرا كه كمال مطلق هستم ، مى خواهى و نمى دانى . همه آرزوها به من ختم مى شود [٣] و بدين جهت ، اهل معرفت به من عشق مى ورزند [٤] و نهايت آرزوهاى آنان ، بلكه بالاتر از آرزوى آنان منم [٥] . اگر با من پيوند برقرار كردى ، در دنيا و آخرت ، كامياب خواهى شد [٦] . در قرآن كريم آمده است : «مَّن كَانَ يُرِيدُ ثَوَابَ الدُّنْيَا فَعِندَ اللَّهِ ثَوَابُ الدُّنْيَا وَالاْخِرَةِ. [٧] و هر كس پاداش دنيا را بخواهد ، پاداش دنيا و آخرت ، نزد خداست» .

[١] صحيفه امام : ج ٢١ ص ٢١ (نامه امام به گورباچف در تاريخ ١١ / ١٠ / ١٣٦٧) .[٢] ر . ك : ص ٣٣٦ (آموزگار آرزو) .[٣] ر . ك : ص ٣٣٩ ح ٢٩٢٤ .[٤] ر . ك : ص ٣٤٩ (آرزوى نهايى دوستداران) .[٥] ر . ك : ص ٣٥١ (بالاتر از آرزوها) .[٦] ر . ك : ص ٣١ (جامعه نمونه) .[٧] نساء : آيه ١٣٤ .