٢٨٩٣.امام صادق عليه السلام : عقل ، آفريدگار را از جهتى مى شناسد كه موجب اقرار به وجود او مى شود ، او را آن گونه نمى شناسد كه موجب احاطه به وصف [و حقيقت] او شود .

٢٨٩٤.امام رضا عليه السلام : بى آن كه ديده شود ، شناخته مى شود و به صورت ندانستن و جسم نبودن ، وصف مى گردد . معبودى جز خداوند بزرگ و والا نيست .

٦ / ٤

وصف كردن خدا به افعالش

٢٨٩٥.امام على عليه السلام : ستايش ، خداوندى را كه . . . كجا و چرا درباره اش گفته نمى شود و به مكان داشتن ، وصف نمى گردد ، خداوندى كه از نهانى هاى امور آگاه است (/ در زمره امور پنهان باطن است) و به واسطه نشانه هاى تدبير كه در آفرينش او ديده مى شود ، براى خِردها آشكار است . خدايى كه از پيامبران درباره اش پرسيدند و ايشان ، او را به داشتن حد يا جزء ، وصف و معرّفى نكردند ؛ بلكه به افعالش وصفش كردند .

٢٨٩٦.امام رضا عليه السلام ـ در پاسخ به سؤال از اين سخن خداوند عز و جلكه: «خدا ، آنان را مسخره مى كند» و «خدا ، ايشان را ريشخند مى كند» . و «[دشمنان] مكر ورزيدند و خدا نيز مكر در ميان آورد» و «با خدا ، نيرنگ مى كنند و او با آنان ، نيرنگ باز است» ـ : خداوند ـ تبارك و تعالى ـ نه مسخره مى كند ، نه ريشخند مى كند ، نه مكر مى ورزد و نه نيرنگ مى زند ؛ بلكه خداوند عز و جل آنان را سزاى مسخره كردن و ريشخند كردن و مكر ورزيدن و نيرنگ زدن مى دهد . خدا ، بسى برتر از آن چيزى است كه ستمگران مى گويند .